Overslaan en naar de inhoud gaan
  • Bang in Beiroet

    Interview

    Plaats als eerste een reactie

    Voor het eerst sinds de explosie in de haven van Beiroet is Perla terug bij haar huis.
    Ibrahim Isbaita

    Samen met haar ouders logeert Perla sinds 4 augustus in een hotelkamer, net als een heleboel andere families. Over een paar dagen begint school weer, maar eigenlijk durft Perla nergens naartoe zonder haar vader en moeder. Ze is bang. Bang voor harde geluiden en voor vuur. En ze kan de beelden van vlak na de explosie maar niet uit haar hoofd krijgen. Gelukkig kreeg ze wel hulp, van Melissa die een hulporganisatie begon na de ramp om slachtoffers te helpen.

    Hulp

    Zij nam Perla mee naar een psycholoog met wie ze over haar angsten heeft gepraat. “En Melissa heeft me ook geleerd dat ik niet bang hoeft te zijn. Ze gaf me speelgoed en een schildpad die ik ‘Sky’ heb genoemd.” Perla gaat nu bijna elke dag naar het kantoor van de hulporganisatie en doet hier allerlei klusjes. De hulporganisatie krijgt bijvoorbeeld voedselpakketten en die helpt ze uitdelen aan andere mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt 

    Perla uit Beiroet deelt voedingspakketten uit aan andere slachtoffers van de explosie in de haven.
    Op het kantoor van een hulporganisatie in Beiroet deelt Perla eten uit. Ibrahim Isbaita
    Sinds de explosie in de haven van Beiroet logeert Perla in een hotelkamer.
    Sinds de explosie in de haven van Beiroet logeert Perla in een hotelkamer. Ibrahim Isbaita

    Knal

    Op de dag van de explosie zat Perla met haar ouders in de auto, onderweg naar huis. “Ineens hoorde ik een enorme knal. Ik greep m’n moeder stevig vast. Een paar seconden later, hoorde ik nog een explosie. Ik deed m’n handen voor m’n oren en kon alleen maar denken dat ik niet wilde sterven en dat mijn ouders ook niet mochten doodgaan.” Op dat moment had Perla nog geen idee wat er precies in de haven was gebeurd. Hun auto schudde heen en weer en ze zag overal rook. Toen ze uitstapte, zag ze mensen alle kanten op rennen. “Ik had nog nooit eerder zoveel bloed gezien”, herinnert Perla zich. Toen ze bij hun huis aankwamen, zag ze dat het plafond naar beneden was gekomen en al hun spullen lagen her en der verspreid. “Van mijn speelgoed was niets terug te vinden.”

    Terug

    Voor het eerst is Perla nu terug op de plek waar haar huis staat. “Ze gaan het restaureren, maar ik wil niet meer terug. Ik ben veel te bang dat er weer een explosie komt. De vorige keer hebben we het overleefd. Maar buren en familieleden zijn in het ziekenhuis beland.” Liever vertrekt ze naar Amerika, want ze denkt dat daar zo’n explosie niet zal gebeuren. “Ik wil dokter worden. En als ik klaar ben met studeren, kom ik terug naar Libanon om de mensen hier te helpen.”

    Een enorme explosie in de haven van de Libanese hoofdstad Beiroet zorgde begin augustus voor veel slachtoffers en een giga ravage. Perla (9) gaat vandaag voor het eerst terug naar haar verwoeste huis.
  • Quiz bij het thema Erbij

    Quiz

    Plaats als eerste een reactie

    Zes vragen die horen bij onze verhalen en filmpjes rond het thema Erbij, over pesten, in- en uitsluiting en racisme.
  • Stelling over lessen racisme op school

    Poll

    Plaats als eerste een reactie

    Het zal veel tijd kosten voordat racisme de wereld uit zal zijn. En het is zelfs de vraag of dat ooit helemaal zal lukken. Een van de ideeën om dat voor elkaar te krijgen, zijn verplichte lessen over racisme. Wat vind jij daarvan?
  • Wat is racisme?

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    Overal ter wereld komt racisme voor.
    Shutterstock

    Verschillen

    Racisme komt van het woord ‘ras’. Lange tijd werd er, bijvoorbeeld door biologen, gedacht dat er verschillende mensenrassen zijn. Die zouden van elkaar verschillen door uiterlijke kenmerken, zoals huidskleur en de vorm van de mond, ogen en neus. Als je vindt dat het ene ras beter is dan het andere, dan denk je racistisch. Racisme is een vorm van discriminatie. Discriminatie betekent dat je mensen ongelijk behandelt, bijvoorbeeld vanwege hun leeftijd of dat ze een jongen of meisje zijn. Ondertussen spreken we liever over een bevolkingsgroep dan ras als het om mensen gaat.

    Macht

    Racisme kent verschillende vormen en heeft vaak te maken met welke bevolkingsgroep in het land het grootst is of de meeste macht in handen heeft. Die groep voelt zich beter en onderdrukt de minderheden. In veel landen is door de jaren heen het idee ontstaan dat de witte huidskleur de beste is. Dat komt onder andere door de ontdekkingsreizen en het kolonialisme vanaf de zestiende eeuw. Witte West-Europeanen namen toen overal ter wereld de macht over en overheersten met harde hand. In veel Aziatische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse landen bestaat nog steeds het witte schoonheidsideaal. Veel mensen bleken hun huid en halen de krullen uit hun haar.

    Slavernij

    Slavernij bestond al eeuwen, maar vanaf de zestiende eeuw werden veel zwarte mensen uit Afrikaanse landen verkocht aan witte mensen met plantages op de Nederlandse Antillen, in Amerika of Suriname. Nederland speelde een grote rol in deze mensenhandel. Slavernij wordt vaak gezien als voorbeeld van wat er door racisme kan gebeuren. De witte slavenhandelaren en plantage-eigenaren vonden dat ze de zwarte mensen mochten gebruiken als dwangarbeiders omdat ze hen als minderwaardig zagen. Overigens is er nog steeds moderne slavernij: mensen of kinderen die (gedwongen) zwaar werk doen voor een hongerloon.

    Verwachtingen

    De gevolgen van racisme zijn groot: mensen voelen zich minderwaardig en vaak slecht behandeld en uitgesloten. Door racisme krijgen mensen minder kansen in het leven. Ze komen minder makkelijk aan een goede baan. Zo blijkt uit veel onderzoeken dat kinderen met ouders die niet zijn geboren in het land waar ze wonen, een lager schooladvies krijgen. Dit kan komen doordat leerkrachten denken en verwachten dat hun ouders zelf een lage opleiding hebben gedaan. En dat hun kinderen dan ook minder slim zouden zijn.

    Oplossingen

    Het zal veel tijd kosten voordat racisme de wereld uit zal zijn. En het is zelfs de vraag of dat ooit helemaal zal lukken. Maar er zijn wel allerlei ideeën om dat voor elkaar te krijgen. Bijvoorbeeld door verplichte lessen over racisme en slavernij op school. Daardoor worden steeds meer mensen zich bewust van hun vooroordelen. En alleen dan kan er iets veranderen.

    Overal ter wereld, ook in Nederland, maken mensen het dagelijks mee. Dat er slecht over je wordt gedacht en gepraat alleen vanwege je huidskleur. Tegen dat racisme komt steeds meer protest.
  • "We geloven allemaal in dezelfde God"

    Reportage

    Plaats als eerste een reactie

    Elke zondagochtend gaat Ritma naar de kerkdienst.
    Wilma van der Maten

    Langs het riviertje waarin huisvuil drijft, spelen Ritma en haar vrienden tikkertje. Ze rennen een bruggetje over, door de smalle steegjes waar ze bijna een groenteverkoper omverlopen. Ze wonen in een sloppenwijk van de Pakistaanse hoofdstad Islamabad. Slechts twee procent van de bevolking in het land is christen. De rest van de burgers is moslim. “Als ik groot ben, word ik dokter”, zegt Ritma stoer. Haar broer Kalib (13) droomt van een baan als ingenieur. “Ik wil wegen en bruggen bouwen om mijn land groot te maken”, vertelt hij.

    Toekomstdromen

    Hun vader die heeft meegeluisterd, schudt meewarig zijn hoofd. Hij gelooft niet dat de dromen van zijn kinderen zullen uitkomen, ook al doen hij en zijn vrouw er alles aan om ze het beste onderwijs te geven in de hoop dat ze het verder zullen schoppen. “Ik heb drie banen om hun nieuwe privéschool te kunnen betalen.” Hij brengt met zijn busje kinderen tegen betaling naar school, verkoopt abonnementen voor kabel-tv en repareert tv's en muziekinstallaties. “Mijn vrouw werkt als verpleegkundige in een ziekenhuis.” Toch vreest hij dat zelfs een betere opleiding zijn kinderen niet verder zal helpen. “Omdat ze christen zijn”, klinkt hij somber. 

    Ritma en haar broer Kalib zijn voor het eerst in de oudste kerk van hun land Pakistan.
    Ritma en haar broer Kalib zijn voor het eerst in de oudste kerk van hun land. Wilma van der Maten

    Anders

    Ook al hoeven Ritma en Kalib nog niet te solliciteren voor een baan, toch merken ook zij al wel dat christenen anders worden behandeld. “Toen we naar een islamitische overheidsschool gingen, moesten we uit de Koran leren. De leerkrachten gaven ons lagere cijfers dan de moslimkinderen”, zegt Kalib. De school waar ze nu naartoe gaan is opgericht door Europese paters die in de 19e eeuw naar Azië kwamen om er het christelijke geloof te verspreiden. Deze zendelingen zijn er niet meer. Toen de militaire dictator Zia ul Haq Pakistan in de jaren zeventig in een streng islamitisch land veranderde, werden ze het land uitgezet. De regering nam hun onderwijs instituten in beslag, ook de school waar Kalib en Ritma naartoe gaan. Christenen zijn er nu in de minderheid. “Van de dertig kinderen in mijn klas, zijn er negen christen”, legt Kalib uit. Ritma vindt het erg leuk op haar nieuwe school. “Moslims leren uit de Koran en wij leren uit de Bijbel. Niemand wordt hier gediscrimineerd.”

    Geluk

    Als ze hun huiswerk af hebben, gaan ze bij dominee Barnabas Younas langs in hun kerk. Ze bezoeken hem vaak. Hij is de beste vriend van hun vader en de kinderen zijn erg aan hem gehecht. “Deze twee hebben heel veel geluk”, vindt de dominee, die hen vergelijkt met christelijke kinderen in arme dorpen op het Pakistaanse platteland waar hij zelf is geboren. Zijn vader was daar ook dominee. Barnabas vertelt over de steenfabrieken buiten zijn geboorte dorp waar het merendeel van de arbeiders christen is. Hij legt uit dat christelijke kinderen niet naar school gaan omdat ze hun ouders moeten helpen met het werk op het land van rijke boeren. Als salaris krijgen ze een zak rijst. De rijke boeren bezitten niet alleen de landbouwgrond, maar vaak het hele dorp. Die vinden onderwijs vaak verkwisting. De kinderen volgen toch in de voetsporen van hun ouders en als landloze boer heb je geen opleiding nodig. Gezinnen die naar de grote steden trekken, komen vaak in sloppenwijken terecht. Meer dan de helft van de christenen in het land kan niet lezen of schrijven.

    Ritma woont in een sloppenwijk in de hoofdstad van Pakistan.
    Ritma woont in een sloppenwijk in de hoofdstad van Pakistan. Wilma van der Maten
    Ritma en haar vriendinnen maken huiswerk.
    Op haar nieuwe school krijgt Ritma les uit de Bijbel. Wilma van der Maten

    Grondwet

    “Christenen hebben het zwaar”, zucht de dominee. Toen Pakistan in 1947 werd opgericht, was het nog niet officieel een Islamitische republiek. In de grondwet stond toen dat iedere gelovige vrij was om naar zijn moskee, tempel en kerk te gaan. Maar door de jaren heen groeide het aantal islamitische extremisten. Die vinden dat iedereen in Pakistan moslim moet zijn. Volgens de grondwet van nu mogen mensen uit religieuze minderheden, waaronder christenen, niet tot president worden gekozen of worden benoemd tot opperbevelhebber van het leger.

    Beter beschermen

    Militante moslims gaan zover in hun haat tegen christenen dat ze zelfs dodelijke aanslagen plegen. Bij een bomexplosie in een park, vier jaar geleden tijdens Pasen, kwamen 70 mensen om waaronder kinderen en vrouwen. De zwaarste aanval was in 2013 op een kerk in Peshawar. Meer dan honderd gelovigen vonden toen de dood. “Islamitische bendes steken huizen in brand waar mensen levend in worden verbrand”, zucht de dominee nog eens diep. De nieuwe premier Imran Khan die sinds 2018 aan de macht is, heeft beloofd de religieuze minderheden beter te beschermen.
    Maar de dominee ziet in de praktijk nog weinig van die goede bedoelingen. Ritma gelooft in dezelfde rechten voor iedereen. In haar gebeden vraagt ze God om alle kinderen te helpen, moslims en christenen. “Op school zijn mijn beste vriendinnen moslim. Ik geloof in Jezus en zij in Allah. Maar uiteindelijk hebben we allemaal dezelfde God."

    Les uit de Koran is op alle scholen in Pakistan verplicht. Ook op de christelijke school waar Ritma (11) sinds kort naartoe gaat. “Maar de christenen krijgen les uit de Bijbel en ik word hier niet gepest.”
  • Spaans is belangrijk

    Interview

    Plaats als eerste een reactie

    In het Peruaanse dorp van Chaska spreekt iedereen Queachua.
    Wilde Ganzen

    Sinds corona is mijn school dicht. Ik krijg nu les via de televisie, maar alles is in het Spaans. En ik begrijp het niet allemaal”, vertelt Chaska. Spaans is niet haar moedertaal. Thuis spreekt ze Quechua. Dat is de taal van de Inca’s, een van de eerste volken in het land. “Ik kan wel een beetje Spaans, maar op tv praten ze veel te snel en dat is moeilijk.”Gelukkig belt haar juf haar twee keer per week en dan krijgt ze les via de telefoon. Chaska heeft geen broers of zussen. Ze woont met alleen haar moeder die nooit naar school is geweest en geen Spaans spreekt. “Mijn moeder werkt op mijn school. Ze zorgt dat alles netjes is en verzorgt de vissen in de kwekerij van de school.”

    Onderwijs

    In het onderwijs is Spaans de belangrijkste taal. Daardoor is het voor kinderen als Chaska extra moeilijk om goede cijfers te halen. Met hulp van Wilde Ganzen krijgen zij en andere dorpsgenootjes extra lessen Spaans. Hierdoor heeft ze meer kans om naar een goede middelbare school te kunnen en later een betere baan te krijgen. Chaska droomt hardop: “Ik wil naar de middelbare school in ons dorp en daarna psychologie studeren in de stad. Ik wil graag mensen met problemen helpen.”

    Wat doet Wilde Ganzen?

    Wilde Ganzen zorgt ervoor dat Nederlanders die iets willen doen aan armoede, gaan samenwerken met mensen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika. Wij geven trainingen en geld zodat ze bijvoorbeeld scholen, ziekenhuizen en water putten kunnen bouwen. Zo krijgen kinderen in arme dorpen en buurten meer kansen op een goede toekomst. Wil je meer weten?

    In Peru is Spaans de officiële taal. Maar het hele dorp van Chaska (10) spreekt Quechua. Samen met haar moeder woont Chaska in een huis op het platteland. Ze droomt over een studie in de grote stad Cusco.
  • Recht op een dak boven je hoofd

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    Yesid uit Colombia slaapt vaak onder een bankje op straat.
    Ramiro Munero

    Ongeveer één op de zes mensen wereldwijd heeft geen fatsoenlijk dak boven het hoofd. Daar zijn verschillende redenen voor. Het kan zijn dat deze mensen zijn gevlucht voor oorlog of ander geweld, of die proberen op een andere plek een baan of eten te vinden. Het kan ook gaan om mensen die hun huis verloren door een natuurramp. 

    Straatkinderen

    Het land met de meeste kinderen die op straat leven, is India. Daar zouden zo'n 18 miljoen straatkinderen leven. 

    Een dak boven je hoofd. Dat is een van de kinderrechten. Klinkt heel logisch, maar voor veel mensen is dit helemaal niet zo vanzelfsprekend.
  • "Je moet nooit wegrennen voor de politie"

    Reportage

    Plaats als eerste een reactie

    De tweeling Kaden en Kaleb wonen in de Amerikaanse staat Californië.
    Eva Schram

    Ze houden van honkbal en zijn groot fan van de Giants: het team uit San Francisco. “Tijdens de eerste wedstrijd van dit seizoen hadden de spelers een label op hun mouw gespeld als steun voor de protesten tegen racisme. Daarop stond Black Lives Matter en United for Change”, zegt Kaden, die de wedstrijd op televisie keek met zijn ouders en broer. De tweeling vond dit zo’n goede actie, dat ze dezelfde teksten op hun mouwen zette. 
    De broers wonen in het stadje Pleasant Hill in de staat Californië. Om hen heen wonen bijna alleen maar witte mensen en ook de meeste klasgenootjes zijn wit. Hun moeder is wit, maar de vader van de tweeling is zwart. Een van zijn verre voorouders is als slaaf vanuit een Afrikaans land naar Amerika verscheept. "Tot zeventig jaar geleden was het bij wet verboden voor een wit persoon en een zwart persoon om te trouwen en kinderen te krijgen. Nu mag het wel. Sommige van onze neefjes en nichtjes zijn ook gemengd”, zegt Kaleb. 

    Demonstraties

    In Amerika zijn de laatste zomer veel demonstraties. Steeds meer mensen maken zich kwaad over de gevolgen van racisme. Ook de jongens hebben vervelende ervaringen door hun gemengde afkomst. Niet veel, maar ze maken wel grote indruk. Bijvoorbeeld die keer dat ze over slavernij leerden op school. Kaleb vertelt: “Een witte vriendin kwam daarna naar ons toe en zei dat als we toen geleefd hadden, wij haar slaven zouden zijn. Ik heb toen gezegd dat het gemeen was dat ze dat zei. Toen heeft ze sorry gezegd.” 
    Een andere keer waren de broers met vrienden aan het basketballen op het schoolplein. Ze kregen ruzie. ‘”Een vriend zei toen dat mijn huid de kleur van poep heeft”, zegt Kaleb. “Ik vond dat heel gemeen, want poep is vies en hij zei dus eigenlijk dat ik vies ben. Hij zei dat hij het niet zo bedoelde, maar voor mij voelde het wel zo.” Een leerkracht greep in. “Iedereen die bij de ruzie was, moest naar binnen om het uit te praten en sorry te zeggen. Aan het einde gaf iedereen elkaar een hand.” 

    Sinds de rellen over politiegeweld in Amerika zijn er nieuwe muurschilderingen in de buurt van Kaden en Kaleb.
    Sinds de rellen over politiegeweld in Amerika zijn er nieuwe muurschilderingen in de buurt van Kaden en Kaleb. Eva Schram

    Muurschilderingen

    In de buurt van hun huis staan sinds een paar maanden woorden van Rosa Parks, een beroemde strijdster voor gelijkheid, op een muur geschilderd. Er zijn de laatste tijd veel van dit soort schilderingen gemaakt in hun stad. De tweeling vindt dit een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme. De broers spraken hier altijd al over met hun ouders, maar de laatste tijd wel meer. “We hebben ook samen een boek gelezen dat je heel goed laat nadenken over racisme en ongelijkheid”, zegt Kaden. 
    Ze praten ook over het politiegeweld waar onschuldige zwarte burgers slachtoffer van zijn geworden, zoals George Floyd. Ook dichtbij gebeuren zulke dingen. “In Walnut Creek, tien minuten rijden hiervandaan, werd een zwarte jongen van 23 onnodig neergeschoten door de politie. Hij heette Miles Hall”, zegt Kaleb. Zelfs zwarte kinderen zijn soms slachtoffer van politiegeweld. Een paar jaar geleden werd de 12-jarige Tamir Rice in de staat Ohio doodgeschoten omdat hij met een speelgoedgeweer speelde. De agent dacht dat het wapen echt was. De grote vraag is of dit ook zou zijn gebeurd als Tamir wit was. 
    Kaden en Kaleb hebben nog nooit te maken gehad met de politie en hun vader maar één keer, toen hij zelf nog op de middelbare school zat. Hij liep met twee witte vrienden over straat en een agent dacht dat hij eerder op die dag een winkeloverval had gepleegd. Alleen maar omdat hij zwart is. Nadat hun vader zijn rijbewijs had laten zien, mocht hij verder doorlopen.

    Kaleb vindt een muurschildering een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme.
    Kaleb: "Een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme." Eva Schram
    Kaden uit Amerika realiseert zich dat hij ook wel eens te maken heeft met racisme.
    Kaden: "Mensen zien mij door mijn huidskleur en krullen als zwart." Eva Schram

    Agenten

    Nu zou zoiets in hun stad nooit meer gebeuren, want hun vader kent de agenten in hun buurt best goed. Hij gaat vaak met ze praten over racisme, in de hoop dat het daardoor minder voorkomt. Maar hun ouders hebben hun zonen wel geleerd wat ze moeten doen als ze ooit worden aangesproken door een agent. Kaleb: “Niet brutaal zijn en meteen sorry zeggen, ook al heb je niks gedaan.” En Kaden vertelt dat ze meteen moeten vragen of ze hun ouders willen bellen. Maar het allerbelangrijkste: “Nooit wegrennen van de politie, want dan denken ze juist dat je iets gedaan hebt dat niet mag.” 
    Soms denken ze wel na over hoe ze zich voelen en of het leven makkelijker zou zijn als ze een andere huidskleur zouden hebben. “Maar Obama is precies als wij: ook van gemengde afkomst. Dus wij zouden ook president kunnen worden.” Toch realiseert Kaden zich dat hij vanwege zijn kleur en krullen anders wordt bekeken dan witte vrienden. “En daardoor voel ik me ook zwart. Omdat mensen mij zo zien.” 

    Door: Eva Schram

    De Amerikaanse tweeling Kaden en Kaleb (allebei 9) hebben een zwarte vader en witte moeder. Sinds de dood van George Floyd door politiegeweld praten ze thuis veel over racisme.
  • Wat gebeurde er 25 jaar geleden in Srebrenica?

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    De erebegraafplaats van gedode moslims in Srebrenica.
    Karin Wesselink

    De moordpartij gebeurde natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Er woedde al een paar jaar een burgeroorlog in het land dat toen nog Joegoslavië heette. In een burgeroorlog vechten verschillende bevolkingsgroepen van een land tegen elkaar, vaak om redenen die al een lange geschiedenis hebben. Aan beide kanten vallen slachtoffers.

    Gevechten

    In Joegoslavië waren de kemphanen de Bosnische moslims, de Bosnische Kroaten en de Bosnische Serviërs. Na een volksverkiezing bleek dat de moslims en de Kroaten een onafhankelijk land Bosnië wilden. Maar daar waren de Bosnische Serviërs het niet mee eens. Veel van hen waren bovendien nog woedend over eerdere moordpartijen op hun volk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er braken gevechten uit tussen de verschillende groepen en mensen vluchtten uit hun dorpen voor het geweld.

    Srebrenica

    Hele gezinnen Bosnische moslims trokken onder andere naar Srebrenica. Ineens woonden hier in plaats van 4.000 wel 40.000 mensen. Vaak verre familie van de bewoners die gastvrij hun huizen deelden. Maar ondertussen raakte het stadje in het dal steeds verder omsingeld door de Bosnische Serviërs die vanuit de bergen raketaanvallen en beschietingen uitvoerden. De omstandigheden in het stadje werden steeds slechter en slechter. Er was te weinig eten en de mensen waren bang. Een hoge pief van de Verenigde Naties (VN) kwam polshoogte nemen. Hij zag met eigen ogen hoe zwaar het leven was en beloofde de bewoners bescherming.

    Vredesmissie

    Eerst kwam er een VN-vredesmissie uit Canada en daarna militairen uit Nederland. Die troepen soldaten met blauwe baretten op hun hoofd, kennen we nu als Dutchbat. Zij kwamen niet om te vechten, maar voor veiligheid. De soldaten vroegen bijvoorbeeld beide partijen hun wapens in te leveren. Maar: ze mochten daar niemand toe dwingen en ook geen wapens afpakken. Het gevolg was natuurlijk dat iedereen z’n wapens hield om zichzelf en hun gezin te beschermen.

    Te weinig

    In de zomer van 1995 hielden de Bosnische Serviërs alle transporten van voedsel en brandstof naar Srebrenica tegen. Daar had de bevolking onder te lijden, maar de militairen ook. Die konden bijvoorbeeld niet meer op patrouille en ook hun gezondheid werd slechter. De vredessoldaten waren gekomen om de bevolking helpen, maar van dat helpen kwam dus maar weinig terecht. Ze realiseerden zich ook meer en meer dat ze zelf veel te licht bewapend waren en met veel te weinig soldaten om iets te kunnen doen tegen de Bosnische Serviërs.

    Moordpartij

    In juli 1995 ging het dan ook vreselijk mis. De Serviërs onder leiding van generaal Mladic vielen Srebrenica binnen. Veel mannen en jongens sloegen op de vlucht en werden in de bergen gedood. Anderen werden gevangengenomen en gedood. De Nederlandse soldaten konden dit niet voorkomen.
    Over de hele wereld zorgde deze moordpartij op de moslims voor grote verontwaardiging en boosheid. Hoe kon zoiets gebeuren terwijl er een vredesmissie met Nederlandse soldaten aanwezig was? Er bleef lange tijd veel onduidelijk en nog steeds zijn lang niet alle vragen beantwoord. Veel nabestaanden van de slachtoffers maar ook de aanwezige soldaten zijn daarom gefrustreerd en getraumatiseerd.

    In de bergen van Bosnië en Herzegovina ligt Srebrenica. 25 Jaar geleden werden hier zo’n 8.000 moslims vermoord. Er waren soldaten uit Nederland in de stad, maar zij konden dit niet voorkomen.
  • "Iemand schold me uit voor aap"

    Nieuws

    Plaats als eerste een reactie

    (vlnr): Miracle, Omar, Jeniah en Raphael vertellen over hun ervaringen met racisme.

    Wat is racisme eigenlijk? "Dat je anders wordt gezien vanwege je huidskleur", zegt Raphaël (12) uit Nieuwegein. "Dat je minder rechten hebt", vult Miracle (10) uit Amsterdam aan. "Ik ben een keer op straat uitgescholden voor aap. Dat voelde heel verdrietig. Ik heb het toen aan mijn ouders verteld en er met hen over gepraat." Ook op school merkte Miracle vroeger wel eens dat kinderen anders naar haar keken. ‘Toen ik met nieuwe spullen in de klas kwam, zeiden ze dat het nep was. Ze konden zich niet voorstellen dat ik zoiets kon betalen. Bij witte kinderen gebeurde dat nooit.’

    Dromen

    Raphaël voelt dat anders. "Ik merk er zelf helemaal niks van. Maar in Amerika is het heel erg. Daar hebben veel zwarte mensen geen werk of ze worden hun huis uitgezet." Miracle’s opa woont in de VS. "Hij kan geen baan vinden en zijn witte vrienden wel. Ik maak me ook zorgen over mijn eigen toekomst. Ik heb grote dromen, maar door mijn huidskleur weet ik niet of ze uitkomen." 

    Oplossing

    Kunnen we het probleem ooit oplossen? Omar (10) uit Amsterdam hoopt van wel: 'Mensen moeten iedereen gelijk behandelen.' Jeniah (12) uit Rotterdam vindt dat de bal bij de volwassenen ligt: ‘Bij hen is het veel meer een issue. Ze moeten beter naar elkaar luisteren. Kinderen gaan gewoon met elkaar om. En áls zij iemand uitschelden om zijn huidskleur, dan komt dat door de invloed van volwassenen met wie ze omgaan.’

    Door: Judie Jaspers

    Overal ter wereld wordt geprotesteerd tegen racisme. Maar wat is dat eigenlijk? En wat merken Nederlandse kinderen ervan?
  • Informatie over vluchtelingen

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    Veel vluchtelingen wagen hun leven op een gammel bootje.
    Shutterstock

    Waarom vluchten mensen?

    Mensen vluchten voor oorlog, armoede of omdat ze gevaar lopen vanwege hun geloof, eigen mening of seksuele geaardheid. Van de vluchtelingen die vorig jaar naar Nederland kwamen, is 16% afkomstig uit Syrië, 9% uit Nigeria en 7% uit Iran. 

    Hoeveel vluchtelingen zijn er?

    Volgens cijfers van VluchtelingWerk deden in 2019 22.533 asielzoekers voor het eerst een asielverzoek in Nederland. Dat zijn er zo'n 2.000 meer dan in 2018. In 2018 waren er meer mensen op de vlucht dan ooit. De VN Vluchtelingenorganisatie UNHCR rekende uit dat er 70,8 miljoen mensen op de vlucht zijn voor oorlog en geweld.

    De helft van alle vluchtelingen is onder de 18 jaar. Waarom vluchten kinderen (vaak ook in hun eentje)?

    - ze komen met hun familie mee
    - ze (meestal jongens) zijn gevlucht uit een militair trainingskamp, het leger of de gevangenis of omdat ze bang waren dat ze daar terecht zouden komen
    – ze (meestal meisjes) zijn in een oorlogssituatie door rebellen vastgehouden en misbruikt
    – hun ouders zijn politiek actief en daardoor is het voor hun kinderen niet veilig. Die kunnen bijvoorbeeld ontvoerd worden
    – ze (meestal meisjes) zijn uitgehuwelijkt of bang om te moeten trouwen met iemand met wie ze niet willen trouwen
    – niemand kon meer voor hem/haar zorgen omdat ouders en familie zijn gestorven (bijvoorbeeld tijdens oorlog)

    Waar worden de meeste vluchtelingen opgevangen?

    Zo'n 85% van de vluchtelingen wereldwijd wordt opgevangen in een ontwikkelingsland. Turkije (bijna 75 miljoen inwoners) vangt zo'n tweeënhalf miljoen vluchtelingen op, waarvan veel uit Syrië. Niet alle buurlanden van Syrië zijn zo gastvrij. Er zijn ook landen die hun grenzen dicht houden. Daar is veel kritiek op. Een verklaring is dat dat deze landen bang zijn dat er anders moslimextremisten naar hun land komen. Maar er zijn ook landen zoals Saoedi-Arabië die beweren dat ze wél vluchtelingen hebben opgevangen.

    Komen er steeds meer vluchtelingen?

    Het aantal vluchtelingen is tussen 1960 en 2000 wereldwijd bijna verdubbeld, maar de wereldbevolking is even hard gegroeid. Verhoudingsgewijs is het dus hetzelfde gebleven.

    Mensensmokkel

    Vluchtelingen die illegaal een grens oversteken, betalen daarvoor vaak duizenden euro’s aan mensensmokkelaars. Dit betekent dat alleen mensen die dit geld bij elkaar krijgen kunnen vluchten. De allerarmste mensen blijven dus achter.

    Mensen vluchten voor oorlog, armoede of omdat ze gevaar lopen vanwege hun geloof, eigen mening of seksuele geaardheid. Veel vluchtelingen in Europa komen uit Syrië, Nigeria of Iran. Landen waar het niet veilig is.
  • Stije demonstreerde tegen racisme

    Nieuws

    Plaats als eerste een reactie

    Duizenden mensen demonstreerden afgelopen maandag tegen racisme.
    Shutterstock

    Op het Jeugdjournaal had Stije gezien wat er was gebeurd in Minneapolis. Daar werd een zwarte man, George Floyd, zo hardhandig gearresteerd dat hij overleed. Het was niet voor het eerst dat zoiets gebeurde. Racisme bij de politie is een groot probleem in de Verenigde Staten, zeggen experts. Al dagen wordt er geprotesteerd tegen politiegeweld tegen zwarte mensen. 

    Discriminatie in Nederland 

    Die protesten sloegen over naar andere landen, zoals Nederland. Want ook hier wordt gediscrimineerd, volgens velen. Daarom stond Stije op de Dam, met zijn ouders. "Ik vind racisme heel oneerlijk", zegt hij. "Zwarte en witte mensen zijn gelijk." Op de Dam hield hij een minuut stilte voor George Floyd en alle andere zwarte slachtoffers van politiegeweld. ‘Zo lieten we zien dat we meeleven.’ 

    Drukte op de Dam 

    Dat het zo druk zou worden, had niemand verwacht. Het leidde tot boze reacties, zo middenin deze coronatijd. Burgemeester Halsema had de demonstratie moeten verbieden, vinden politici. Volgende week moet ze uitleggen waar het mis ging. Anderen zijn weer boos omdat de aandacht nu vooral gaat naar die coronaregels. Zij vinden dat het afleidt van de reden van de demonstratie. Stije snapt de zorgen over corona heel goed. "Ik vind dat ook heel erg. Maar ik vind het ook stom als mensen zeggen dat de demonstratie wel een andere keer kon’, zegt hij. ‘Het virus is er over een jaar misschien nog, maar deze mensen gaan nu dood. Daarom moesten we wel demonstreren. Want corona is niet belangrijker dan racisme." 

    Door: Govrien Oldenburger

    Vijfduizend mensen demonstreerden maandag op de Dam in Amsterdam tegen racisme. En daar is nu veel gedoe over. Politici en anderen zijn boos omdat de corona-maatregelen niet goed zijn nageleefd. Anderen vinden dat de discussie moet gaan over racisme, en niet over corona. Stije (9) was bij de demonstratie. Hij maakt zich veel zorgen over racisme.
  • Samsam bestaat 45 jaar

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    Ontwikkelingssamenwerking

    Het tijdschrift is in 1975 door Bob van Opzeeland en een aantal studenten van de School voor Journalistiek opgericht, met de naam Project Kinderkrant. Later veranderde dat in Samsam. Dat woord komt van het Maleise sama-sama, dat 'gelijkelijk, samen' betekent. Toenmalige minister voor Ontwikkelingssamenwerking Jan Pronk vond het belangrijk dat kinderen in Nederland zouden lezen en leren over leeftijdsgenoten in andere werelddelen. Hij maakte het bestaan van Samsam financieel mogelijk. Tot 2018 kreeg het tijdschrift subsidie van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

    Burgerschap

    Samsam is niet alleen een kindertijdschrift, het is ook een lesmethode Burgerschap.

    De cover van de eerste Samsam uit 1975 en één uit 1985. o.
    De cover van de eerste Samsam uit 1975 en één uit 1985.
    De covers van Samsam uit 1995 en 2005
    Een cover van Samsam uit 1995 en één uit 2005.
    De covers van Samsam uit 2015 en 2020
    Een cover van Samsam uit 2015 en één uit 2020.
    Van Angola tot Zuid-Afrika: in educatief kindertijdschrift Samsam lees je verhalen van kinderen overal ter wereld. Al 45 jaar lang.
  • "Ik heb twee moeders"

    Interview

    Plaats als eerste een reactie

    Tijmen heeft twee moeders.
    Annemarie Dekker

    Vertel eens over jouw gezin...

    “Het is bij ons heel gewoon eigenlijk. En gezellig, al huilt mijn zusje soms als ze iets niet lust ofzo. Voor een ander is het normaal om een vader en een moeder te hebben. Voor mij is het gewoon om twee moeders te hebben. Ze zijn heel lief voor me.”

    Je bent dus de enige man in huis?

    “Ja, en dat vind ik wel leuk. Ik houd van programmeren en techniek. Daar weten mijn moeders niks van, dus dat doe ik meestal met een oom. Voor mijn verjaardag kreeg ik een robot, die we samen konden programmeren.”

    Hoe reageren anderen?

    “Vroeger wilden kinderen wel eens weten hoe ik ben geboren. Dan vertelde ik dat een donor daarvoor heeft gezorgd. Dat vond niemand gek. Nu weet iedereen het wel en vraagt bijna niemand er meer naar.”

    Tijmen noemt allebei zijn moeders 'mama'.
    Tijmen noemt allebei zijn moeders 'mama' en soms is dat wel verwarrend. Annemarie Dekker
    Voor Tijmen (9) is het heel gewoon: hij heeft twee moeders en groeit op in een zogenaamd regenbooggezin.
  • Quiz over gezin

    Quiz

    Plaats als eerste een reactie

    Grote kans dat jij in een 'normaal' gezin woont. Maar: gezinnen zijn er in alle vormen en maten. Als je alle artikelen en filmpjes hebt bekeken, is deze quiz een makkie.
  • Poll over een YouTube-kanaal met je gezin

  • Wat is ramadan?

    Informatie

    Plaats als eerste een reactie

    In Mekka lezen kinderen uit de Koran, het heilige boek van moslims.
    Shutterstock

    In 2020 begint de ramadan op donderdag 23 april. Elk jaar is dat weer anders: het hangt af met de stand van de maan. 

    Maar wat is ramadan eigenlijk? 

    Ramadan is een heilige maand. Veel moslims proberen zichzelf in deze periode te 'zuiveren'. Dat doen ze door te vasten. Dat betekent: niet eten en niet drinken zolang het licht is. Dat betekent dus ook: vroeg opstaan en stevig ontbijten. 's Avonds, als de zon onder is, mag er weer gegeten worden. Veel moslims verbreken het vasten met een voedzame soep: de harira.

    Test je kennis over ramadan:

    Schoon

    Dat 'zuiveren' door te vasten heeft niet alleen te maken met je lijf. Het is ook iets psychisch. Moslims staan tijdens het vasten stil bij mensen die het minder goed hebben en dagelijks honger lijden. Tijdens ramadan proberen gelovigen nog meer met hun religie bezig te zijn dan normaal. Ze doen dan nog meer hun best om te leven volgens de regels van hun geloof. 

    Wie doet mee?

    Als je ziek bent of zwanger, dan hoef je niet mee te vasten. Je gezondheid gaat altijd voor. Kinderen doen soms een dagje mee met vasten, maar het zijn de volwassenen die vooral de ramadan doen. 

    Gezellig

    Ramadan is ook een gezellige maand. ’s Avonds gaan families bij elkaar op bezoek om samen extra lekker te eten. Iedereen heeft natuurlijk honger. Op die manier is ramadan ook een maand om een beetje tot jezelf te komen. En wat meer aandacht te hebben voor elkaar. Het eind van het vasten wordt gevierd met het Suikerfeest.

    Ramadan is voor moslims een heilige maand. Zolang het licht is eten en drinken ze niet. Aan het eind van de vastentijd is het Suikerfeest.
  • Poll over jongens en meisjes

    Poll

    Plaats als eerste een reactie

    Jongens houden van stoeien en meisjes van roze. Of... vind jij dit alleen maar vooroordelen en zijn er geen verschillen? Wat is jouw mening? Vul de poll in!