Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Bijzondere gezinnen: net even anders

Vreemde blikken op straat. Gênante opmerkingen van leeftijdsgenoten. Scheldwoorden die kwetsen of je moeder die wordt buitengesloten op het schoolplein. Als je gezin anders is dan anders, dan heb je weleens wat uit te leggen. Hoe gaan Josephine (12) uit Amsterdam en Jenaily (11) uit Doetinchem hiermee om?
De moeder van Jenaily was zestien toen ze zwanger raakte.
Anke Teunissen

Jenaily: “Mensen vragen weleens aan mijn moeder of zij mijn tante is. Of mijn zus. Of de oppas. Vooral toen ik in groep 1 zat vroegen de andere, veel oudere ouders op het schoolplein hoe het precies zat. Ze konden bijna niet geloven dat zo’n jong meisje de moeder van drie kinderen is! En nu nog steeds is mijn moeder de jongste moeder van de school. Mijn moeder werd op haar zestiende per ongeluk zwanger, ze zat toen in 4 HAVO en kon haar school niet afmaken met die dikke buik. Ze woonde zelf niet meer thuis, omdat ze werd verwaarloosd. Op straat kreeg ze rare blikken, mensen hadden hun oordeel over haar klaar. Ze dachten dat ze zo’n typische Surinaamse tienermoeder was die meerdere kinderen zou krijgen van verschillende mannen en in armoede zou eindigen. Maar mijn moeder is niet arm. Ze heeft een goede baan bij een groot energiebedrijf. We wonen met z'n vieren in een mooi huis en we hebben goed contact met onze vaders.Toch vinden sommige kinderen op school zo’n jonge moeder maar raar. En heel soms maakt iemand ineens een heel onaardige opmerking. Toen ik laatst vertelde dat mijn moeder ziek was bijvoorbeeld. Toen zei een klasgenoot dat ze waarschijnlijk gewoon te laat naar bed was gegaan en geen zin had om uit haar bed te komen. Van dit soort opmerkingen schrik ik ontzettend en het maakt mijn moeder heel boos.” Op het schoolplein hoort moeder Tiara er niet echt bij. Ze staat meestal alleen op haar dochters te wachten en ze gaan samen meteen naar huis, terwijl andere moeders soms nog wel drie kwartier in groepjes staan te kletsen.

Tiara: "Mijn dochters zijn mijn beste vriendinnen. We doen alles samen en hebben eigenlijk geen andere mensen nodig. Het liefst zijn we lekker thuis met z’n vieren. We kunnen dan eindeloos Fortnite spelen op de PlayStation en samen muziek maken. Ik denk dat ik door mijn jonge leeftijd nog wel erg emotioneel op dingen kan reageren, ik hoop dat dat minder wordt als ik ouder word. Naast mijn werk geef ik voorlichting aan tienermoeders. Ik wil het zeker niet heel mooi maken, maar ik wil ze wel een hart onder de riem steken. Het is niet het einde van de wereld. Je kunt nog heel veel van je leven maken. Alleen zul je met ontzettend veel vooroordelen te maken krijgen.”

Josephine: “Ik woon de helft van de tijd bij mijn twee moeders Marthe en Norina en de andere helft bij mijn moeder Renata. Mijn beste vriendin vroeg een keer hoe ik eigenlijk geboren kan zijn, als ik alleen maar moeders heb. Ze liep blijkbaar al een tijdje met deze vraag rond toen ze hem durfde te stellen. Dat vond ik geen probleem. Ik heb haar uitgelegd dat onze biologische vader de gitarist van de band van mama Marthe was. Zij en mama Renata waren vroeger een stel en wilden heel graag kinderen. Toen hebben ze hem gevraagd of hij de vader wilde zijn. Dat vond hij wel een hele eer. Ik moet wel vaker uitleggen hoe het zit bij ons, vooral als we nieuwe mensen ontmoeten of nieuwe vrienden maken. Renata is mijn biologische moeder en mama Marthe die van Martha.” Gezinnen waarbij de ouders of een van de ouders homoseksueel of lesbisch zijn, worden ook wel regenbooggezinnen genoemd. Er komen er steeds meer en daarom wordt er veel onderzoek naar gedaan. Onderzoekers willen weten hoe kinderen in regenbooggezinnen zich voelen, hoe ze zich gedragen en hoe het bij ze op school gaat. Het blijkt dat het met deze kinderen net zo goed gaat als met kinderen in gezinnen met heteroseksuele ouders. Er is zelfs weleens aangetoond dat deze kinderen zich veel beter kunnen aanpassen. Dit geldt als ze in hun jeugd niet teveel te maken krijgen met nare reacties vanwege de seksuele geaardheid van hun ouders.Josephine hoort weleens dat kinderen elkaar uitschelden voor ‘homo’. “Voor mij is dat helemaal geen scheldwoord en ik vind het een rare manier om elkaar te proberen te kwetsen.” In Amsterdam wonen wel meer regenbooggezinnen en is deze familie geen uitzondering. Toch weet Josephine wel dat sommige mensen het misschien gek vinden of het niet snappen. “Maar zelf vinden we het de normaalste zaak van de wereld en is het vooral heel gezellig. We wonen allemaal bij elkaar in de buurt en iedereen kan het goed met elkaar vinden. Om de week gaan we een dagje naar papa Dennis.”

Josephine woont in een zogenaamd regenbooggezin.
Josephine woont in een zogenaamd regenbooggezin. Anke Teunissen

Plaats als eerste een reactie