Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Bentoboxen en katakana karakters op de Japanse zaterdagschool

Doordeweeks gaan ze naar een ‘gewone’ school en elke zaterdag naar de Japanse. De vriendinnen Rei en Naomi (allebei 12) uit Amstelveen doen dit al zes jaar. Alleen op zondag zijn ze vrij.
Doordeweeks gaan Rei en Naomi naar een 'gewone' school en elke zaterdag naar de Japanse.
Anke Teunissen

Het is twaalf uur en pauze. Twee jongens lopen naar het bord en gaan met hun gezicht naar hun klasgenoten staan. Rei, Naomi en de andere leerlingen staan ook op, schuiven hun stoelen aan maar blijven achter hun tafel staan. “Hiermee sluiten we de ochtend af”, klinkt het plechtig uit de monden van de jongens. Iedereen maakt een lichte buiging, dan rennen ze naar de gang om hun handen te wassen bij een grote wasbak met vijf kranen. “Hygiëne is heel belangrijk in Japan”, vertelt Rei tijdens het handen wassen. In haar geboorteland is het gebruik om eerst te douchen voor het badderen. Uit de schooltassen komen de in gekleurde furoshiki-doeken verpakte bentoboxen met hun lunch tevoorschijn. Naomi heeft een echte randusero, een knalrode leren stevige rugtas die bijna alle schoolkinderen in Japan hebben. Naomi: “Ik neem deze tas alleen mee op zaterdag, niet naar mijn andere school. Daar heeft niemand zo’n tas! Dat zou echt raar zijn.” De traditie van de furoshiki gaat ver terug. Vroeger werden de doeken vooral gebruikt in de openbare badhuizen en aan de print en soms zelfs een familiewapen herkende je welke van jou was. Nu worden ze vooral gebruikt om de bentoboxen in te verpakken en uitgespreid op tafel is het meteen een kleedje om op te eten.

Japanse lunch

Naomi: “Doordeweeks neem ik gewoon boterhammen mee naar school. Maar op zaterdag staat mijn moeder om zes uur op om een Japanse lunch voor me te maken.” In verschillende bakjes zit rijst, doperwten, kleine stukjes wortel, vis en zoete omeletjes met broccoli, aardappel en tomaatjes. “In Japan krijg je eten van school, elke middag is er een groot buffet. Per week heeft een ander groepje kinderen corveedienst en moeten zij het eten opscheppen. Respect hebben voor elkaar is het allerbelangrijkste op school in Japan.”

Naomi krijgt op zaterdag Japanse lunch mee.
Naomi krijgt op zaterdag Japanse lunch mee. Anke Teunissen
De Japanse lunch zit in bentoboxen.
De Japanse lunch zit in bentoboxen. Anke Teunissen

Tijdens het eten, leggen Naomi en Rei uit wat ze precies leren op deze zaterdagschool en waarom ze dat belangrijk vinden. Er zijn nog drie andere van deze zaterdagscholen in Nederland en de leerlingen van deze in Amsterdam komen overal vandaan, sommigen zelfs uit Groningen. Naomi: “Ik ga naar de Japanse school om goed Japans te leren. Ik ben geboren in Tokio en woonde daar tot m’n derde. Mijn vader is Nederlands en mijn moeder is Japans. Ik wil graag goed met haar en mijn familie in Japan kunnen praten en daarom wil ik Japans kunnen.”

Ingewikkelde taal

Rei legt uit dat de Japanse taal erg ingewikkeld is en drie verschillende alfabetten heeft. “Het hiragana bestaat uit 46 basiskarakters, het katakana is er vooral voor het schrijven van buitenlandse woorden en dan is er nog het moeilijkste, het kanji, dat is over-genomen uit het Chinees. Er zijn meer dan 50.000 kanji tekens. Eigenlijk kun je de taal je hele leven blijven bestuderen!” Behalve Japanse taal en cultuur, krijgen ze ook wiskunde, Japanse maatschappijleer en geschiedenis. In de school hangen heel veel tekeningen en andere verwijzingen naar de (handels) band tussen Japan en Nederland. “Een voordeel is dat we ver voorlopen met wiskunde op onze gewone school”, lacht Rei. Maar de vriendinnen vinden het ook best zwaar om op zaterdag naar school te gaan. “We kunnen bijna nooit naar feestjes, want die worden meestal op zaterdag gegeven. En nu we in de brugklas zitten, krijgen we heel veel huiswerk en daar komt het huiswerk en de toetsen van deze school nog bij!”

Tafeltennis

De bakjes zijn leeg, de stokjes gaan weer terug in het kokertje. Uit alle lokalen stuiven leerlingen van andere klassen naar de gemeenschappelijke ruimte waar blauwe pingpongtafels uitgeklapt worden. Rei en Naomi doen een dansje en rennen rond met hun klasgenoten. Het is half één en de lessen beginnen weer. Sensei Makiko, een gepensioneerde leerkracht uit Japan die sinds vijf jaar op de zaterdagschool lesgeeft, staat al klaar met het tekstboek van het klassieke toneelstuk Kaki Yama Bushi in haar hand. De klas wordt in twee groepen verdeeld en om de beurt lezen ze hun Japanse tekst in koor lekker hard voor. Ze vinden het mooi klinken; toch pakken de meisjes thuis liever een Nederlands boek. Rei: “Ik ben fan van de Grijze Jager. Maar we houden ook van manga.”

Reacties: 1

**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Annie Visser
27 februari 2022, 22:07
Wat een ontzettend leuk verhaal van Karin Wesselink, Informatif en levendig geschreven. Zelfs ik, als oma van NAomi, heb weer nieuwe dingen geleerd!
Repect voor die meiden, want zij hadden geen makkelijke taak met de combinatie van twee scholen. Hoewel er nu wat meer weekend zal zijn, zullen zij het ook missen!!
**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.