Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Breakdancer Grady uit Congo danst op straat

Straatartiesten zijn er op elke hoek in de Congolese hoofdstad Kinshasa. Ook breakdancer Grady (11) heeft geen andere plek om te oefenen dan in het openbaar.
Voor Grady uit Congo is breakdance meer dan een hobby.
Elodie Toto

Het is hun vaste dansplek: een overdekte koepel naast een drukke weg, dicht bij het ziekenhuis. “Mijn broers dansen hier al jaren. Altijd als ik naar school liep, zag ik ze. En tijdens de les kon ik alleen maar denken aan wat zij ondertussen aan het doen waren”, vertelt Grady die zelf begon toen hij acht was. In Kinshasa kijkt niemand raar op van podiumkunstenaars, muzikanten of sporters die op straat oefenen. De dansers noemen de koepel hun ‘woonkamer’, maar het gebouw is van niemand en van iedereen tegelijk.

Voorbijgangers

De mensen met familie verderop in het ziekenhuis, laten zich hier niet storen door de dansers en slapen rustig verder op de muurtjes van de koepel. De dansers laten zich op hun beurt niet leiden door nieuwsgierige blikken van voorbijgangers. “Hier zijn altijd overal mensen. Er is nergens een plek waar niemand je ziet. Ook thuis niet. We wonen met grote families in kleine huizen.” Bovendien zijn er geen officiële dansscholen. Grady leert het dansen door filmpjes op YouTube te bekijken en z’n broer na te doen. Of eigenlijk: broers. De oudste is nu in België waar hij danst voor z’n werk. Grady verwisselt snel z’n witte shirt voor een donkerblauwe, want daar zie je de vlekken minder goed op. 

In deze koepel in de Congolese hoofdstad Kinshasa oefenen Grady en zijn broers hun breakdance moves.
Deze koepel is de vaste oefenplek. Elodie Toto
In Congo zijn geen dansscholen, maar Grady leert breakdancen van zijn boers.
Er zijn geen dansscholen in Kinshasa. Elodie Toto

Van dansen word je vies. Vooral van het dansen dat hij doet: veel op de grond. En overal in Kinshasa ligt stof en vuil. Iemand haalt een telefoon uit z’n broekzak en zet een muzieknummer op. Binnen een paar tellen spint Grady rondjes op zijn hoofd.

Optreden

Hun laatste optreden is alweer een tijdje geleden. Ook in Congo gaan dit soort dingen niet door vanwege corona. Maar er is nog een andere reden: er zijn niet veel podia. Er is wel een openluchttheater in de stad en er worden bij culturele instellingen of luxe hotels ook vaak optredens georganiseerd. Maar dat is het dan ook zo'n beetje. En vaak komen hier alleen de rijkste mensen uit de stad. Grady vindt het belangrijk dat iederéén kan zien welke boodschap zij willen vertellen met hun dans. Ook al tijdens het repeteren.

Podium

De straat is zijn podium. “Met onze laatste dans vertelden we het verhaal van een vrouw die gedwongen werd tot seks, zwanger raakte én de ziekte aids kreeg.” Ze beeldden uit dat niemand nog wat met haar te maken wilde hebben. Iets wat vaker gebeurt. Grady ‘speelde’ haar kind. "Ik danste in mijn ondergoed. Eerst schaamde ik me wel en was ik verlegen. Maar ik wilde hoe dan ook dit verhaal vertellen. Het is belangrijk om het over aids te hebben, want veel mensen weten veel te weinig over deze ziekte waar mijn tante bijvoorbeeld aan is overleden. Het is een taboe-onderwerp. Iedereen moet hier juist over leren zodat ze mensen niet veroordelen die het hebben gekregen.”

Boodschap

Helemaal ongevaarlijk is het niet om het in Congo te hebben over gevoelige kwesties. Iedereen die te kritisch is volgens de machthebbers, loopt het risico in de gevangenis te belanden. Maar Grady is niet bang. “Ik houd niet alleen van dansen. Ik vind het ook onze taak om een boodschap over te brengen.”

Straatartiesten zijn er op elke hoek in de Congolese hoofdstad Kinshasa.
Straatartiesten zijn er op elke hoek in de Congolese hoofdstad Kinshasa. Elodie Toto
Bekijk ook het filmpje van Grady die op straat danst.

Plaats als eerste een reactie