Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Leven in twee werelden

Op haar gewone school voelt Christabel (helemaal links) zich anders dan de andere leerlingen en blijft ze liever op de achtergrond.
Chris de Bode

Christabel zit met haar jongere broertje en zusje op bed. Ze zit rechtop terwijl ze vertelt, maar haar linkerarm houdt ze verborgen achter haar rug.
Het is warm in Zambia, maar buiten en op school houdt Christabel het liefst de trui van haar schooluniform aan. Die heeft namelijk lange mouwen en ze hoopt dat daardoor niemand ziet dat er iets mis is met haar linkerhand. De spieren in haar arm zijn verlamd, maar zo is ze niet geboren.

Jungle

Zes jaar geleden ging Christabel met haar moeder op bezoek bij haar oma in Congo, een buurland van Zambia. Wel dertien uur met de bus.
"Mijn oma heeft een mooi huis met een grote tuin, die grenst aan de jungle", vertelt Christabel. "‘s Nachts, toen ik sliep, voelde ik dat er iets over mij heen bewoog. Het was een hele grote slang!
Voor ik weg kon rennen, beet hij me in mijn arm. Het deed zo veel pijn dat ik drie uur lang moest huilen. Er was geen ziekenhuis in de buurt, dus het gif heeft heel lang in mijn arm gezeten.
Vrienden van mijn oma wilden helpen: ze smeerden vaseline op mijn arm, maar daardoor ging mijn huid juist heel erg branden.
De dag erna gingen we naar een ziekenhuis. De arts die me behandelde, stelde voor om mijn arm te amputeren, maar dat wilde mijn moeder niet.”

"Zie je dat ik erbij hoor!!"
"Zie je dat ik erbij hoor!!" Chris de Bode
Christabel verbergt haar linkerhand altijd in haar mouw.
Christabel verbergt haar linkerhand altijd in haar mouw. Chris de Bode

Rechts

Christabel volgt een revalidatieprogramma waarin ze met oefeningen probeert om haar arm sterker te maken.
Dankzij de fysiotherapie kan ze nu haar vingers weer een beetje bewegen, maar iets oppakken of schrijven lukt helaas niet.
“Dat hoeft ook niet, want gelukkig schrijf ik met rechts. Toch voel ik me op de gewone school wel altijd anders dan de rest. Omdat het wat beter gaat met mijn arm, ga ik daar nu twee dagen per week naartoe.”

Christabel staat liever niet voor de klas, dan valt haar verminkte arm juist op, denkt ze.
Christabel staat liever niet voor de klas, dan valt haar verminkte arm juist op, denkt ze. Chris de Bode

Geheim

Vandaag is het donderdag. Dan gaat Christabel naar de gewone school, waar ze altijd heel stil is.
“Ik heb hier weinig vrienden, alleen mijn beste vriendin Memory weet van mijn geheim.”
Als de les begint, zakt Christabel onderuit in haar schoolbank. De juf geeft de leerlingen de opdracht om een brief in het Engels te schrijven. Tijdens de uitleg staart Christabel naar buiten, het lijkt alsof haar gedachten heel ergens anders zijn. Pas als iedereen aan de slag gaat, schiet Christabel overeind: ze pakt haar pen, begint ijverig te schrijven en na een paar minuten is ze al klaar.
De juf, die langsloopt om het werk te controleren, zegt: “Dit is echt een perfecte brief, Christabel!”
Christabel is dan wel verlegen, maar ze is wel de slimste van de klas en ze haalt altijd hoge cijfers.

Beperkingen

Maar op de andere, speciale school voelt Christabel zich eigenlijk het meeste thuis.
“Daar ben ik niet anders, want iedereen heeft wel iets: de één is spastisch en zit in een rolstoel, de ander mist een been. Ik voel me daarom daar vrijer en zelfverzekerder. Natuurlijk ook wel door de behandelingen, want ik leer misschien wel om mijn arm weer helemaal te kunnen bewegen.”

Doktersjas

Of haar spieren zich weer herstellen of niet, één ding weet Christabel zeker: later wordt ze dokter!
“Het liefste wil ik een ziekenhuis in mijn eigen tuin laten bouwen.
Iedereen mag bij mij komen, ook patiënten die geen geld hebben voor een behandeling. Ik draag een witte doktersjas en ik kan iedereen beter maken, dan hoeven mensen zich nooit meer te schamen!”

Twee scholen

Christabel gaat naar twee scholen: naar een gewone en naar een speciale school. De eerste jaren na het ongeluk ging ze alleen naar de speciale school. De meeste kinderen op die school zijn geboren met een afwijking. Anderen, zoals Christabel, kunnen door een ongeluk of een ziekte niet meer wat ze daarvoor wel konden.

Memory is mijn beste vriendin. Haar kan ik écht vertrouwen."
Memory is mijn beste vriendin. Haar kan ik écht vertrouwen." Chris de Bode

Kreupel

Behalve dat ze sommige dingen nu niet meer kan, vindt Christabel iets anders nog veel moeilijker.
“Kinderen op straat schreeuwen soms dat ik kreupel ben; ze denken dat ik gek ben, maar dat ben ik niet. Door die arm is alles anders geworden.”
Christabel kan haar ouders en broertjes en zusjes niet meer helpen met klusjes in huis. Omdat haar vader meestal werkloos is, heeft het gezin nauwelijks een inkomen. In een arm gezin in Zambia helpen normaal gesproken alle kinderen mee met het huishouden; vaak verdienen ze ook wat geld om aan hun ouders te geven. Maar Christabel kan dat niet en daar schaamt ze zich voor. Want wie in Zambia niet mee kan helpen, telt ook niet echt mee.
Omdat een slang symbool staat voor slechte dingen, geloven sommige mensen in de buurt zelfs dat Christabel schuldig is aan de ongelukken van anderen dorpelingen.
“Maar ik kan er toch niets aan doen dat die slang mij heeft gebeten?”

De juf is heel tevreden. "Christabel is altijd als eerste klaar!"
De juf is heel tevreden. "Christabel is altijd als eerste klaar!" Chris de Bode

Liliane Fonds

Zambia is een arm land. Voor kinderen met een handicap zijn er bijna geen speciale
scholen. Bovendien zijn deze scholen voor de meeste ouders te duur.
Christabel heeft veel geluk, want haar schoolgeld wordt betaald door het Liliane Fonds. Dat is een Nederlandse organisatie die gehandicapte kinderen
in ontwikkelingslanden helpt.
Het Liliane Fonds steunt deze kinderen én zorgt dat zij geaccepteerd worden door hun familie en omgeving. Dankzij deze hulp horen Christabel en tienduizenden andere kinderen erbij.

Speciale school Christabel (12) uit Zambia lag heerlijk te slapen toen ze werd gebeten door een grote gifslang. Ze denkt er bijna elke dag aan terug, want sinds die beet is haar leven voorgoed veranderd: de spieren in haar linkerhand zijn verlamd. Ze ka

Plaats als eerste een reactie