Overslaan en naar de inhoud gaan
Interview

"Israël is ons beloofde land"

Een paar jaar geleden verhuisde Chaya (10) naar Naharia, een stad aan de kust van Israël.
In deze synagoge in Bussum is Chaya's opa de rabbijn.
Karin Wesselink

Joodse geloof

"Verhuizen is gewoon leuk, je ontmoet nieuwe mensen en leert een nieuwe omgeving kennen. Ik kan bijna niet bijhouden hoe vaak ik al verhuisd ben. Ik ben geboren in Bussum, toen woonden we in Amstelveen, daarna een tijd in Antwerpen en nu alweer naar het derde huis in Naharia, in Israël. In de tuin van ons nieuwe huis staat een citroenboom, granaatappelboom en een mandarijnenboom. Mijn moeder had het al jaren over teruggaan naar Israël, zij is hier geboren. Mijn vader is niet-joods en mijn ouders zijn gescheiden. Hij woont nog in Bussum. Israël is ons beloofde land. Joden geloven dat god het land aan ons heeft gegeven. Vanaf het begin woonden hier ook al joden. Sommige mensen zie ik de grond kussen als ze uit het vliegtuig komen. Dat vind ik een beetje overdreven. Maar ik voel me hier wel het fijnst, het meest op mijn gemak. Dit is mijn thuis, hier horen wij echt. Niemand kan hier zeggen: je hebt een joodse neus, dus oprotten. Want dat wordt in Nederland wel eens gedacht of gezegd. Dat hoor ik tenminste, het is nooit tegen mij persoonlijk gezegd. Maar er zijn genoeg voorbeelden van discriminatie alleen maar omdat je het joodse geloof hebt.

In mijn klas ben ik het enige blonde meisje. En ik was gewend om alles op de  fiets te doen. Dankzij mij komen nu veel meer kinderen op de fiets naar school in plaats van met de auto. Dat is veel beter voor het milieu en daar houd ik me nogal mee bezig, dus ik ben er best trots op dat ik dat bereikt heb."

Voor Chaya is Israël het beloofde land.
Voor Chaya is Israël het beloofde land. Karin Wesselink

Hebreeuws

"Ik sprak al Hebreeuws voordat ik hier naartoe kwam. Thuis praatten we altijd al Hebreeuws en Nederlands. De taal Israëlisch bestaat niet, veel mensen in Nederland vragen dat aan me. Het is fijn dat je hier in elke winkel koosjer eten kunt kopen, ook in de Arabische winkels. In onze stad wonen veel verschillende mensen, bijvoorbeeld Ethiopiërs die joods zijn. Maar er wonen ook Arabieren. Sommigen zijn moslim, sommigen christen, sommigen joods. En op straat zie je overal mensen met een hoofddoek: moslims en joden. Op mijn school zitten ook kinderen die niet koosjer eten en de joodse feestdagen niet meevieren. Maar de meeste mensen zijn joods. Daardoor voel ik me hier ook het veiligst."

Oorlog

"Afgelopen zomer waren er weer raketaanvallen op Israël, maar niet waar ik woon. Wel hoorde ik vliegtuigen en bommen, maar die waren aan het oefenen boven zee. Ik was niet bang, ik had alleen maar medelijden met de vissen. Als er oorlog komt, ja... die komt er dan gewoon. Ik kan er niks tegen doen. Maar ik woon dicht bij de grens met Libanon en dat land gaat ons echt niet nog een keer aanvallen. Tijdens de vorige oorlog hebben we ze helemaal ingemaakt, dus zij weten dat ze niet met ons moeten spotten. Als ik achttien ben, ga ik ook bij het leger. Iedereen doet dat: jongens drie jaar, meisjes anderhalf jaar. Het lijkt me niet perse leuk, maar ik wil ook gewoon het land beschermen en mijn bijdrage leveren."

Plaats als eerste een reactie