Overslaan en naar de inhoud gaan
Interview

Salima uit Afghanistan belandde in de gevangenis

Het is zes uur in de ochtend als plotseling hard op de deur wordt gebonkt. Salima (12) schrikt wakker. Haar ergste nachtmerrie is uitgekomen: er staan agenten van de vreemdelingenpolitie in de kamer.

Wat had je uitgespookt?

“Niets! Ik ben toch geen crimineel? Mijn moeder is met ons uit Afghanistan gevlucht. Er was oorlog en ze had problemen met mijn vader. Maar omdat we geen asiel kregen in Nederland, moesten we terug. Dat wilden we niet. Ik ben bang dat mijn moeder in Afghanistan vermoord zal worden door de familie van mijn vader. En dat ze mij daar uithuwelijken. Maar ik wil hier blijven en tandarts worden.”

Kwam het onverwacht?

“Mijn moeder vertelt niet alles, want ze is bang dat we ons op school dan niet meer kunnen concentreren. Maar ik ben nieuwsgierig en luister vaak gesprekken van volwassenen af.  Ik wist dat er op dinsdagochtenden al meer families waren opgehaald. Maar ik dacht niet dat het ons ook echt zou gebeuren.”

En toen?

“We kregen een uur om onze spullen te pakken. Agenten namen ons mee naar gebouw 11. Daar wachtten we drie uur. We kregen een glas water. De datum weet ik niet meer. De meester en een paar juffen van de school hier op het asielzoekerscentrum kwamen afscheid nemen. We kregen steentjes van ze. Die zouden geluk brengen.”

Waar kwam je terecht?

“In een auto met geblindeerde ramen gingen we naar een gevangenis in Rotterdam. Overal waren hoge muren en hekken. We moesten wachten in een hokje. De tijd ging super langzaam.  Eén minuut leek één uur. We hadden een cel met vier bedden. Het was heel erg warm en de  ramen konden niet open. Ik hing onze dekens op. Zo kon ik doen alsof ik gewoon thuis was. Anders kon ik echt niet slapen.”

Salima

Hoe liep het af?

“Na vier nachten hoorden we dat het vliegtuig kapot was. Ze zeiden dat we daarom niet  terug hoefden. Maar ik denk dat er andere redenen waren. Die weet ik alleen niet. Nu hebben we een verblijfsvergunning. We hebben net een eigen huis gekregen, in Apeldoorn. Hopelijk kunnen we hier minstens tien jaar blijven. Dat is onze droom.”

Denk je er nog wel eens aan terug?

“Vaak! Maar we praten er bijna nooit over. Ik slaap met mijn zusje Zohra in één bed. Soms wordt  ze ’s nachts schreeuwend wakker. Ze slaat dan een arm om me heen en zo vallen we weer in slaap. Ik vraag nooit wat er is, want ik ben bang dat ze daarna niet meer kan slapen. En ’s ochtends wil ik haar er niet aan herinneren.”

8 vragen aan Salima:

Ik wil op vakantie naar: India of London!
Zusje: Huda 
Ik drink het liefst: ice tea 
Ik smul van: loempia 
Lievelingsvak: spelling 
Lievelingsdier: konijn 
Ik wil veranderen: dat je geen parkeergeld meer hoeft te betalen 
Leuk aan Nederland: iedereen heeft hier gelijke kansen

In het asielzoekerscentrum Gilze-Rijen woont Salima (12) samen met haar vier zusjes, een broertje en haar moeder op één kamer. Ze mogen nog een ander kamertje gebruiken, maar daar slapen ze niet. “Het is daar een beetje vies. We  bewaren er alleen onze was en schoonmaakspullen. Ik heb mijn vader al heel lang niet gezien. Mijn moeder en hij hadden ruzie. Ik mis hem niet echt. En Afghanistan mis ik ook niet echt. Daar is oorlog en daar wil ik helemaal niet naar terug.”

Salima (12)
In het asielzoekerscentrum Gilze-Rijen woont Salima (12) samen met haar vier zusjes, een broertje en haar moeder op één kamer.
Blazen_car

Elke maand krijgt de moeder van Salima een vast bedrag voor kleren en andere spullen zoals shampoo en tandpasta. “We moeten wel heel zuinig zijn, want het is niet veel. Ik ga met de bus naar school en dat kost al best veel. We geven bijna geen geld uit aan eten, want er wordt voor ons gekookt op het asielzoekerscentrum. Ik vind het alleen niet altijd lekker.”

gang
pluizenbloem

Even snel onder de douche springen, gaat bij Salima niet. Ze moet eerst de sleutel, een handdoek en shampoo pakken, haar slippers aantrekken en dan de gang oversteken. Haar douche is in een ruimte met nog een paar andere douches, voor andere families. “Hetzelfde geldt voor de wc. Dan moet je ook vooral de wc-rol niet vergeten. De wc hebben we trouwens wel voor onszelf. Gelukkig!”

“Binnen is er niet zoveel ruimte, en er zijn vaak veel mensen om me heen. Daarom ga ik graag naar buiten. Maar we mogen nooit alleen buiten spelen. naartoe, er moet altijd iemand mee. Hier op het terrein lopen veel mannen rond en mijn moeder zegt altijd dat ik daarvoor moet oppassen.” Sinds een tijdje is de moeder van Salima geen moslim meer, maar christen. “Dat mag onze familie alleen eigenlijk niet weten. Dat snappen ze niet en ze zullen ons dan slecht vinden.”

Salima is al een keer eerder geïnterviewd door Samsam.

Salima is al een keer eerder geïnterviewd door Samsam. Toen mocht ze alleen niet herkenbaar in beeld. “We hadden toen nog geen verblijfsvergunning en moesten voorzichtig zijn. Waarom precise, weet ik niet. Mijn moeder vertelt me niet alles. Maar het zal te maken hebben met mijn familie in Afghanistan en met de regels van de regering hier.”

Plaats als eerste een reactie