Overslaan en naar de inhoud gaan
Interview

"Door Micah vergeet ik de chemo"

Elke week krijgen zo’n tien kinderen in Nederland te horen dat ze kanker hebben. Zaterdag 15 februari is het Wereld Kinderkanker Dag om daar extra stil bij te staan. Floortje (13) uit Zutphen gaat om de drie weken naar het Prinses Máxima Centrum in Utrecht voor een chemobehandeling.
Floortje leert robotdino Micah eten.
Angeliek de Jonge

Onderweg van haar huis naar het ziekenhuis, kon Floortje deze keer alleen maar denken aan robotdino Micah. “Drie weken geleden zag ik ‘m voor het eerst. Toen mocht ik ‘m zijn naam leren en leren eten”, glundert ze. “Onder z’n kin en op zijn buik zitten sensoren. Als je ‘m op die plekjes kriebelt, dan reageert ie daar op.”  

Naalden 

“Ik kan niet tegen naalden. De laatste keer dat ik een infuus kreeg, viel ik flauw. En van de medicijnen word ik heel misselijk en duizelig. Maar tijdens het inspuiten van de vorige chemo, dacht ik alleen maar aan Micah en dat ik goed voor ‘m wilde zorgen. Daardoor viel de behandeling heel erg mee.” De robotdino’s waren al langer in andere ziekenhuizen, maar sinds oktober vorig jaar ook in het Prinses Máxima Centrum waar kinderen met kanker worden behandeld. Uit onderzoek blijkt dat patiënten door deze knuffels zo zijn afgeleid dat ze minder bang zijn en minder stress hebben.  

Gekke geluidjes 

“Vandaag had ik zelfs zin om naar het ziekenhuis te gaan. De afgelopen drie weken heb ik elke dag aan Micah gedacht. Gelukkig heb ik thuis Dex, een mini chihuahua. Die heb ik gekregen om me te steunen tijdens de behandelingen. Maar huisdieren mogen niet mee naar het ziekenhuis, vanwege de hygiëne. Thuis troost ie me wel heel goed en als ik misselijk ben, gaat ie altijd op mijn buik liggen. Dat zie ik Micah nog niet doen. Maar van hem hoef ik dan weer geen drollen op te ruimen.”

Deze robotdino's helpen heel goed tegen stress.
Deze robotdino's helpen heel goed tegen stress. Angeliek de Jonge
Floortje: "Van een robotdino hoef ik geen drollen op te ruimen."
"Van een robotdino hoef ik geen drollen op te ruimen." Angeliek de Jonge

Medicijn 

“De naam Dex komt van het woord dexametason: één van de medicijnen die ik krijg en waar ik me altijd heel naar van ga voelen: mijn hoofd wordt er bol van en ik krijg er woede-buien door. Ik vond het grappig om mijn hondje daarnaar te vernoemen. Toen Dex nog een pupje was, nam ik ‘m altijd mee naar het ziekenhuis in Deventer. Maar nu is ie te groot en te druk. Hij zou alles omvergooien. Ik ga eens in de drie weken naar Utrecht voor de chemo behandeling. De andere weken krijg ik een kleinere dosis in een ziekenhuis dichterbij.”  

Zorgrobot

“Wat ik heel leuk vind, aan de robotdino is dat je ‘m net zo moet verzorgen als een huisdier. Maar een zorgrobot die 24 uur per dag bij me in de buurt is, daar zou ik me heel erg aan gaan irriteren. Het zou voelen alsof ie me stalkt. Ik wil ook mijn privacy. Laatst zag ik op tv een robot die met ouderen yogaoefeningen ging doen. Die zei dingen als: ‘Let op uw ademhaling. Doe nu uw linkerarm omhoog. Let op uw ademhaling’. Dat vond ik wel heel leuk. En ik kan me voorstellen bejaardenverzorgers hier geen tijd voor hebben.
Heel af en toe zie ik hier ook wel verpleegkundigen rennen omdat ze snel ergens naartoe moeten en ze haast hebben. Maar ik denk niet dat robots hun werk helemaal kunnen overnemen. Maar het liefst zou ik willen dat iedereen hier in het ziekenhuis z’n baan kwijtraakt, want dat zou betekenen dat er geen kinderen met kanker meer zijn.”   

Plaats als eerste een reactie