Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Wij zijn broer en zus

Elk kind heeft recht op zorg, liefde en een veilige plek. Sommige kinderen hebben ouders die niet voor hen kunnen zorgen. Zij kunnen een tijdje bij een ander gezin wonen. Soms bij familie. En soms bij pleegouders. Marillio (9) was vier toen hij in een pleeggezin kwam. “Ik voelde me meteen thuis. En ik hoef nooit meer weg.”

Marillio heeft een andere huidskleur dan zijn zus Kiki. Mensen vragen vaak hoe dat kan. Meestal vertelt Marillio dan dat hij haar pleegbroertje is. “Maar van het steeds uitleggen word ik ook weleens moe. Ze vragen ook vaak waar ik ben geboren. In Nederland, zeg ik dan. Net als heel veel pleegkinderen.”  Het gaat nu goed met Marillio. Maar toen hij drie jaar was, maakte hij iets verschrikkelijks mee. Zijn moeder Pascale werd vermoord. “Ik praat daar nooit over. Liever denk ik er niet aan terug.”

Geen familie

Eerst woonde Marillio bij oma Janneke. Maar dat ging niet goed. Oma Janneke was een beetje te oud om een kleuter op te voeden. “Ik was ook wel lastig. Ik was vaak kwaad en lustte niks. Ik at alleen snoep en ijs. En ik viel alleen in slaap met de radio of televisie aan.” Marillio had geen andere familie. Daarom ging hij naar een pleeggezin.

 

Een veilige plek

Er zijn meer kinderen die in een pleeggezin wonen. Dat gebeurt alleen als de echte ouders grote problemen hebben. Bijvoorbeeld omdat ze alcohol of drugs gebruiken. Bureau Jeugdzorg helpt de kinderen en zoekt samen met pleegzorg naar een veilige woonplek. Soms wonen de kinderen een tijdje bij bekenden. Opa’s en oma’s of de meester of juf. Als dat niet kan dan gaan de kinderen naar een pleeggezin. Soms is dat kort, soms een langere tijd.

Een gewoon leven

Het is belangrijk dat de kinderen weer een ‘gewoon leven’ krijgen. Met goede zorg en duidelijke regels. Een kind dat soms iets wel mag en dan weer niet, wordt onzeker. Marillio vertelt: “Ik krijg weleens straf. Bijvoorbeeld als ik ergens over lieg. En ik ben snel beledigd. Mama zegt wel eens dat ik me als slachtoffer gedraag. Misschien komt dat door wat er gebeurd is. Onze moeder is heel duidelijk. Nee is bij haar ook echt nee. Maar ze is ook heel erg lief.” Zelf wil Marillio later een écht gezin. “Ik ben blij dat ik nu bij Kiki woon. Maar ik had liever niet meegemaakt wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik wil alleen pleegkinderen als ik zelf geen kinderen kan krijgen.”

 

Ik weet niet wie mijn echte vader is.

Echte vader

Marillio ziet oma Janneke nog steeds. Ze komt weleens op bezoek. “Ze heeft een fotoalbum voor me gemaakt. Daar zitten mijn babyfoto’s in. En foto’s van mijn moeder.” Samen met zijn pleegmoeder Miranda bladert Marillio door het boek. Hij wijst op een man met lang haar. “Ze zeggen dat hij mijn echte vader is. Maar dat is niet zeker.” Miranda vertelt hem dat je daar achter kunt komen. ‘Toen je net bij ons was, heb ik het aan die man gevraagd. Hij wilde toen geen onderzoek laten doen. Ik kan het weer vragen. Als jij dat wilt.”  Marillio glundert. “Dat wil ik heel erg graag.”

Wist je dat

Een kind dat niet thuis kan wonen, heeft recht op pleegzorg.

 

Dit is de huiskamer en keuken van Marillio en Kiki (11).
Dit is de huiskamer en keuken van Marillio en Kiki (11).

Dit is de huiskamer en keuken van Marillio en Kiki (11). "Wij wonen hier met onze moeder en poes. Hiervoor hadden we een ander huis. Onze vader is daar gebleven. We gaan om het weekend naar hem. En vaak ook doordeweeks."

Het lievelingsliedje van Marillio is Dark Horse van Katy Perry. “Dan gaat het geluid lekker hard en dansen we mee. Nee, dat doe ik niet voor want ik wil niet dansend op de foto. Ik kan één liedje op de piano: de vlooienmars. Ik wil graag drumles.”

Het lievelingsliedje van Marillio is Dark Horse van Katy Perry.
Het lievelingsliedje van Marillio is Dark Horse van Katy Perry.
Als je niet weet wie je vader is, dan kan dat best moeilijk zijn.
Als je niet weet wie je vader is, dan kan dat best moeilijk zijn.

Als je niet weet wie je vader is, dan kan dat best moeilijk zijn. “Ik zou het leuk vinden te weten of ik op hem lijk.” De pleegmoeder van Marillio heeft uitgelegd dat je met onderzoekjes kunt uitvinden wie je vader is. “Maar dan moet die man daar wel aan mee willen werken. Dat gaan we nu vragen.”

De meeste dingen doet Marillio samen met zijn zus. “Maar gamen doe ik liever in m’n eentje. Ik wil me dan goed kunnen concentreren. Ik houd trouwens ook heel erg van het bos. Van de geluiden van vogels word ik rustig.”

playstation
“Als het gaat om eten, zijn we heel anders”

“Als het gaat om eten, zijn we heel anders”, vertelt Marillio. “Ik eet wel veel, Kiki eet weinig. En ik houd van spinazie, dat is mijn lievelingseten. Kiki houdt juist van tomaten en lust geen spinazie.” 

Twee keer per week fietst Marillio naar de voetbalclub, iets verderop. “En op zaterdagen hebben we wedstrijd. Soms gaat Kiki mee kijken. Maar liever eet ze tosti’s in de kantine.” Kiki zegt trots: “Zijn team was bijna kampioen. Marillio is verdediger. Niemand komt langs Maril!”  

Marillio aan het voetballen
dit is de eerste keer dat hij op de pony van Kiki rijdt.

Het lijkt alsof Marillio dit vaker doet. Maar dit is de eerste keer dat hij op de pony van Kiki rijdt. “Ik dacht altijd dat ik allergisch was, maar nu heb ik nergens last van. Ik vind het zelfs wel leuk. Misschien wil ik wel nog een keer!”

Plaats als eerste een reactie