Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

"In dit pleeggezin hoor ik er echt bij"

Om het weekend logeert Gwen (13) bij haar moeder en twee hondjes, de rest van de tijd woont ze bij mem en heit en vijf zusjes in een pleeggezin in Friesland. “Ik hoor er wel echt bij.”
In een tot woning omgebouwde gymzaal woont Gwen bij haar pleeggezin.
Jacob van Essen

Aan de wand hangt een klimrek, uit het metershoge plafond komen ringen, er staat een paard in de gang en op de grond ligt een lange turn mat uitgerold. Gwen woont in een tot woning verbouwde turnhal in een klein Fries dorp: een echt speelparadijs. Achter de eettafel is een deur naar de knutselkamer met een podium en daaronder lades vol bordspelletjes. “In die knutselkamer kom ik niet zo veel, die is meer voor de jongere kinderen.” Maar voor een potje Trionidos, Halli Galli, Party & Co en Rummikub legt ze graag haar leesboek aan de kant.

Voor mezelf

“In dit gezin is er altijd wel iemand die iets met je wil doen. We bakken ook vaak taart of cup-cakes. En op donderdag heb ik mem voor mezelf: dan kijken we samen een serie." Dan stormt Julie (18) naar binnen, vol verhalen over haar stage in een bejaardenhuis. Buiten in de tuin gillen Doutzen (10) en Brecht (6) op de trampoline, Tirza (9) wordt opgehaald door een vriendinnetje om naar dansles te gaan en Elsa (3) hangt jengelend aan de benen van mem die ondertussen voorbereidingen treft voor het avondeten.

Het hele pleeggezin van Gwen zit met z'n allen aan tafel.
Het hele pleeggezin van Gwen zit aan de eettafel. Jacob van Essen

Gescheiden

Het is nooit stil in dit huis, vertelt Gwen. En daar moest ze aan het begin best wel even aan wennen, want het was een groot contrast met haar vorige pleeggezin. “Mijn ouders zijn vlak na mijn geboorte gescheiden, maar ik ging elke zondag naar mijn vader op bezoek. Toen ik zes was, was het beter voor mij dat ik bij een van mijn vaste oppassen ging wonen. Mijn oudere broer en zus woonden toen al bij hun eigen vader." De beslissing dat Gwen niet meer bij haar moeder kon blijven, werd natuurlijk niet zomaar genomen. Dit gebeurt alleen als ouders hele grote problemen hebben, met bijvoorbeeld drugs of alcohol of als ze psychisch ziek zijn. De vader van Gwen zat toen al in de gevangenis en kon ook niet voor haar zorgen.

Pleegzorg

"Eerst was het wel leuk bij de oppas, er waren ook nog andere kinderen en we woonden in de buurt van mijn moeder dus ik kon vaak op bezoek. Maar toen we verhuisden naar Zandvoort aan Zee, was ik het enige kind en mijn moeder was ver weg. Na een tijdje zei ik dat ik het niet meer zo leuk daar vond en ging pleegzorg een ander gezin voor me zoeken. Vier jaar geleden kwam ik bij mem en heit. Maar toen sprak ik nog geen Fries, dus ik noemde ze Henny en Pieter. Eigenlijk heb ik nu twee gezinnen, want ik ga om het weekend naar mijn moeder.” Julie is ook een pleegdochter. Zij woonde eerst alleen in de vakanties in Friesland, maar nu blijft ze voor altijd. Ook peuter Elsa is een pleegdochter. Zij is er nog maar net en niemand weet nog hoelang ze zal blijven.

Samen met andere pleegdochter Julie zit Gwen te lezen.
Met Julie, ook een pleegdochter, kan Gwen het beste praten. Jacob van Essen
Om de week op vrijdag brengt mem Gwen naar haar moeder.
Om de week op vrijdag brengt mem Gwen naar haar moeder. Jacob van Essen

Overleg

Er is veel overleg tussen mem en mama, over schoolzaken en bijvoorbeeld als Gwen een nieuwe bril nodig heeft. En op zondagochtend tijdens het schaatsseizoen gaan ze altijd met z’n allen naar de ijsbaan. “Mensen willen graag weten hoe het is om in een pleeggezin te wonen, maar ik ben het gewoon gewend. Voor mij is het normaal.” Net als dat het voor haar normaal is dat haar vader in de gevangenis zit. “Hij belt me een keer per maand op dinsdagavond en een keer per maand op dinsdagavond gaan we skypen. En ik ga met mijn opa en oma ongeveer elke maand op bezoek.” Gwen voelt zich gelukkig in dit gezin. “Ik hoor er wel echt bij. Mijn andere zusjes dachten zelfs tot een jaar geleden dat ik ook uit de buik van mem kom. Alleen, heel soms, denk ik wel eens dat Julie en ik meer klusjes moeten doen dan de anderen omdat wij pleegkinderen zijn. Maar eigenlijk weet ik wel dat dit komt omdat wij ouder zijn."

Knuffelen

Een paar dorpen verderop woont de moeder van Gwen. “Mem brengt me om de week op vrijdagavond naar m’n moeder, met de auto. Als ik bij haar aankom, ga ik eerst met m’n hondjes Gucci en Foofur knuffelen en een rondje met ze lopen. Het is altijd heel fijn om weer bij m'n moeder te zijn, we kunnen altijd over van alles praten. We houden bijvoorbeeld allebei heel erg van lezen en vinden dezelfde soort boeken leuk. Die van Carry Slee, bijvoorbeeld. En we hebben dezelfde humor. Alleen onze kledingsmaak is wel echt anders. Zij houdt van printjes, ik niet. We gaan ook vaak even bij mijn zus op bezoek en even ergens wat drinken of de stad in.”

Pleegzorg

In Nederland wonen zo’n 18.000 kinderen onder de achttien jaar (tijdelijk) niet bij hun ouders omdat er thuis te veel problemen zijn. Als er iets aan de hand is, dan proberen hulpverleners eerst samen met het gezin oplossingen te vinden. Maar als dat niet lukt, dan kan een kind bij een pleeggezin gaan wonen. Vaak is dat een familielid of een andere bekende. Maar als die er niet is, dan worden er andere mensen gezocht. Het doel van pleegzorg, is dat de kinderen weer bij hun ouder(s) gaan wonen, behalve natuurlijk als dat niet gaat. Dit is het grote verschil met adoptie. Adoptie is voor altijd en een adoptiekind krijgt bijvoorbeeld ook de achternaam van de adoptieouders.

Plaats als eerste een reactie