Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

"Je moet nooit wegrennen voor de politie"

De Amerikaanse tweeling Kaden en Kaleb (allebei 9) hebben een zwarte vader en witte moeder. Sinds de dood van George Floyd door politiegeweld praten ze thuis veel over racisme.
De tweeling Kaden en Kaleb wonen in de Amerikaanse staat Californië.
Eva Schram

Ze houden van honkbal en zijn groot fan van de Giants: het team uit San Francisco. “Tijdens de eerste wedstrijd van dit seizoen hadden de spelers een label op hun mouw gespeld als steun voor de protesten tegen racisme. Daarop stond Black Lives Matter en United for Change”, zegt Kaden, die de wedstrijd op televisie keek met zijn ouders en broer. De tweeling vond dit zo’n goede actie, dat ze dezelfde teksten op hun mouwen zette. 
De broers wonen in het stadje Pleasant Hill in de staat Californië. Om hen heen wonen bijna alleen maar witte mensen en ook de meeste klasgenootjes zijn wit. Hun moeder is wit, maar de vader van de tweeling is zwart. Een van zijn verre voorouders is als slaaf vanuit een Afrikaans land naar Amerika verscheept. "Tot zeventig jaar geleden was het bij wet verboden voor een wit persoon en een zwart persoon om te trouwen en kinderen te krijgen. Nu mag het wel. Sommige van onze neefjes en nichtjes zijn ook gemengd”, zegt Kaleb. 

Demonstraties

In Amerika zijn de laatste zomer veel demonstraties. Steeds meer mensen maken zich kwaad over de gevolgen van racisme. Ook de jongens hebben vervelende ervaringen door hun gemengde afkomst. Niet veel, maar ze maken wel grote indruk. Bijvoorbeeld die keer dat ze over slavernij leerden op school. Kaleb vertelt: “Een witte vriendin kwam daarna naar ons toe en zei dat als we toen geleefd hadden, wij haar slaven zouden zijn. Ik heb toen gezegd dat het gemeen was dat ze dat zei. Toen heeft ze sorry gezegd.” 
Een andere keer waren de broers met vrienden aan het basketballen op het schoolplein. Ze kregen ruzie. ‘”Een vriend zei toen dat mijn huid de kleur van poep heeft”, zegt Kaleb. “Ik vond dat heel gemeen, want poep is vies en hij zei dus eigenlijk dat ik vies ben. Hij zei dat hij het niet zo bedoelde, maar voor mij voelde het wel zo.” Een leerkracht greep in. “Iedereen die bij de ruzie was, moest naar binnen om het uit te praten en sorry te zeggen. Aan het einde gaf iedereen elkaar een hand.” 

Sinds de rellen over politiegeweld in Amerika zijn er nieuwe muurschilderingen in de buurt van Kaden en Kaleb.
Sinds de rellen over politiegeweld in Amerika zijn er nieuwe muurschilderingen in de buurt van Kaden en Kaleb. Eva Schram

Muurschilderingen

In de buurt van hun huis staan sinds een paar maanden woorden van Rosa Parks, een beroemde strijdster voor gelijkheid, op een muur geschilderd. Er zijn de laatste tijd veel van dit soort schilderingen gemaakt in hun stad. De tweeling vindt dit een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme. De broers spraken hier altijd al over met hun ouders, maar de laatste tijd wel meer. “We hebben ook samen een boek gelezen dat je heel goed laat nadenken over racisme en ongelijkheid”, zegt Kaden. 
Ze praten ook over het politiegeweld waar onschuldige zwarte burgers slachtoffer van zijn geworden, zoals George Floyd. Ook dichtbij gebeuren zulke dingen. “In Walnut Creek, tien minuten rijden hiervandaan, werd een zwarte jongen van 23 onnodig neergeschoten door de politie. Hij heette Miles Hall”, zegt Kaleb. Zelfs zwarte kinderen zijn soms slachtoffer van politiegeweld. Een paar jaar geleden werd de 12-jarige Tamir Rice in de staat Ohio doodgeschoten omdat hij met een speelgoedgeweer speelde. De agent dacht dat het wapen echt was. De grote vraag is of dit ook zou zijn gebeurd als Tamir wit was. 
Kaden en Kaleb hebben nog nooit te maken gehad met de politie en hun vader maar één keer, toen hij zelf nog op de middelbare school zat. Hij liep met twee witte vrienden over straat en een agent dacht dat hij eerder op die dag een winkeloverval had gepleegd. Alleen maar omdat hij zwart is. Nadat hun vader zijn rijbewijs had laten zien, mocht hij verder doorlopen.

Kaleb vindt een muurschildering een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme.
Kaleb: "Een mooie manier om aandacht te vragen voor racisme." Eva Schram
Kaden uit Amerika realiseert zich dat hij ook wel eens te maken heeft met racisme.
Kaden: "Mensen zien mij door mijn huidskleur en krullen als zwart." Eva Schram

Agenten

Nu zou zoiets in hun stad nooit meer gebeuren, want hun vader kent de agenten in hun buurt best goed. Hij gaat vaak met ze praten over racisme, in de hoop dat het daardoor minder voorkomt. Maar hun ouders hebben hun zonen wel geleerd wat ze moeten doen als ze ooit worden aangesproken door een agent. Kaleb: “Niet brutaal zijn en meteen sorry zeggen, ook al heb je niks gedaan.” En Kaden vertelt dat ze meteen moeten vragen of ze hun ouders willen bellen. Maar het allerbelangrijkste: “Nooit wegrennen van de politie, want dan denken ze juist dat je iets gedaan hebt dat niet mag.” 
Soms denken ze wel na over hoe ze zich voelen en of het leven makkelijker zou zijn als ze een andere huidskleur zouden hebben. “Maar Obama is precies als wij: ook van gemengde afkomst. Dus wij zouden ook president kunnen worden.” Toch realiseert Kaden zich dat hij vanwege zijn kleur en krullen anders wordt bekeken dan witte vrienden. “En daardoor voel ik me ook zwart. Omdat mensen mij zo zien.” 

Door: Eva Schram

Plaats als eerste een reactie