Overslaan en naar de inhoud gaan

Libanon

De vlag van Libanon
Op de vlag van Libanon staat de ceder, een boom. Het hout was ooit het belangrijkste exportproduct, nu is het schaars.
Bij de rotsen voor de kust van Libanon leerde Hussein zwemmen van zijn vader.

Libanon in het kort

Libanon grenst aan de Middellandse Zee. Buurlanden zijn Israel en Syrië. In het land wonen veel vluchtelingen uit Syrië. 

Hoofdstad: Beiroet
Inwoners: 5 miljoen
Officiële talen: Arabisch, maar er wordt ook Frans, Engels en Armeens gesproken
Religie: islam (68%), christendom (32%), druzen (4,5%) en kleine aantallen joden, boeddhisten en hindoes
Munteenheid: Libanese pond
Favoriete sport: voetbal

Blut

De economie in het land is al lange tijd slecht, maar sinds twee jaar is de situatie verergerd. Toen ging Libanon failliet. Het land had torenhoge schulden bij landen in de buurt. Turkije stopte daarom de levering van stroom en Iran wilde geen olie of benzine meer aan Libanon verkopen. Als je nu wilt tanken, sta je úren in de rij en de brandstofprijzen rijzen de pan uit. Sinds 2019 kan niemand nog buitenlands geld opnemen bij de bank en de lokale munt werd veel minder waard. Daardoor kwamen veel mensen in de financiële problemen, want veel inwoners zijn afhankelijk van de dollars die familieleden in het buitenland verdienen. 75% Van de Libanezen werkt in het buitenland. Vroeger was Beiroet een levendige stad, vol winkels zoals de H&M en restaurants. Nu zijn die allemaal verdwenen of gesloten. Er is een enorme werkloosheid en veel mensen leven onder de armoedegrens. Vroeger was Libanon juist een land waar mensen uit Israël, Syrië en Ethiopië naartoe trokken om bijvoorbeeld een baan te vinden als hulp in de huishouding. 

Vrijheid

Vergeleken met andere landen in de Arabische wereld, wordt Libanon gezien als een land waar vrijheid is. In de grondwet staat inderdaad vrijheid van meningsuiting. Maar toch komt het geregeld voor dat bloggers of journalisten een rechtszaak aan hun broek krijgen, bijvoorbeeld om iets dat ze op sociale media hebben gezet. De rechters zijn niet onafhankelijk. Ze hebben vaak een band met politici. Tot een gevangenisstraf komt het niet vaak, maar op deze manier laten de machthebbers wel merken en zien tot waar de vrijheid gaat.