Iedereen een moestuin

banner

TOEKOMSTjanuari 2015

Download de handleiding en opdrachten Nieuwsbegrip (begrijpend lezen) en de opdrachten Wereldburgerschap.

Nieuwsbegrip, handleiding Nieuwsbegrip, opdrachten Wereldburgerschap, opdrachten

Iedereen een moestuin

Onrustig wiebelt Andrew (13) uit Ghana met z’n voeten. De leraar blijft maar praten en wijzen naar de landkaart aan de muur. Andrews gedachten dwalen af. Hij wil nog schoffelen, zijn tomatenplanten water geven én de nieuwe T-shirts van zijn project ‘Food for All’ ophalen!

Als de bel eindelijk gaat, trekt Andrew een sprintje naar huis. Omdat zijn vader ook leraar is, woont Andrew op het uitgestrekte schoolterrein, in een buitenwijk van Accra, de hoofdstad van Ghana. Achter het huis heeft hij een braakliggend stuk grond omgetoverd tot groentetuin. Daar verbouwt Andrew bonen, tomaten, maïs en okra.
“Veel Ghanezen op het platteland verbouwen hun dagelijkse portie groente naast hun huis,” vertelt Andrew terwijl hij naar zijn moestuin loopt. “Als het land genoeg opbrengt, verkopen ze de rest aan de kant van de weg. Maar als de oogst mislukt, dan hebben ze zelf vaak te weinig te eten.”
Terwijl hij vertelt, speurt Andrew naar onkruid tussen de planten. Af en toe bukt hij om een plantje met wortel en al uit de aarde te trekken.

Even een uitje uit eigen tuin versnipperen

"Vaak koken we buiten. Daar hebben we meer ruimte dan in de keuken."

Mijn droom is dat elk Ghanees kind drie maaltijden per dag eet. Nu is dat er vaak maar één, meestal alleen
’s avonds.

Christabelle (10), het zusje van Andrew, smikkelt van de maaltijd die haar broer van zijn eigen oogst heeft gemaakt.

Andrew heeft van allerlei gewassen uit zijn tuin een maaltijd gemaakt voor zijn zusje Christabelle (10).

Schoolvrienden en vrijwilligers helpen Andrew met onkruid wieden.

Mijn klasgenoten helpen vaak met onkruid wieden.

Schaarse grond

Net als in veel andere landen, trekken in Ghana steeds meer mensen van het platteland naar de stad. Ze hopen daar meer geld te verdienen. Alleen is er in de stad juist weer weinig ruimte voor een moestuin. De grond is schaars en dus duur. En door de hoge werkloosheid, kunnen niet alle gezinnen genoeg eten kopen. Andrew heeft een oplossing voor al deze problemen. Simpel, maar slim.
“Alle ouders zouden hun kinderen moeten leren hoe je groente verbouwt. Mijn vader leerde het mij. Hij komt van het platteland. Als je geen tuin hebt, dan kun je ook zakken of emmers gebruiken. Schoolkinderen kunnen op het schoolplein ook kleine stukjes grond voor landbouw geschikt maken. Als iedereen dat overal doet, is er genoeg eten voor iedereen. En het hoeft niet veel geld te kosten.”

Import

Er is nog een ander groot probleem in Ghana. Heel veel voedsel komt uit het buitenland. Het importeren van voedsel is goedkoper dan het in Ghana laten verbouwen. Dat komt door allerlei economische afspraken en regels.
“Maar in de supermarkt zijn die producten juist weer te duur voor de meeste Ghanezen,” verzucht Andrew.

Boodschap

Andrew klopt het zand van z’n handen en vraagt één van z’n vrienden met een fiets mee te gaan naar de drukker om de doos T-shirts op te halen. Terwijl Andrew stevig doorloopt, legt hij het doel van zijn T-shirts uit.
“Op de shirtjes staat ‘FOOD FOR ALL', de naam van mijn project, maar ook de boodschap die ik mensen wil meegeven. Ik hoop dat ze begrijpen hoe belangrijk het is dat iedereen zelf voedsel kan verbouwen.”
Met een klap zet de man van de drukkerij een doos op de toonbank. Andrew glundert: “Onze kerk betaalde de shirts.”

Hongersnood

Food for All is niet het eerste voedselproject van Andrew. Toen hij elf was, zag hij een reportage over de  Hongersnood betekent dat 20% van de bevolking niks te eten heeft, 30% ondervoed is en meer dan 2 op de 10.000 mensen per dag daaraan sterft.hongersnood in Somalië, een land in het oosten van Afrika. Hij was zo geschokt door de beelden van stervende kinderen, dat hij in actie kwam. Hij zamelde geld in bij kerken, moskeeën, kantoren en winkels en maakte T-shirts en stickers met ‘Red Somalische Kinderen van de Honger’.
Al snel was zijn project in heel Ghana bekend, scholen en zelfs ministers nodigden hem uit om over zijn project te vertellen en hij kwam op de radio en tv. Doordat Andrew zo goed bezig is met zijn voedselprojecten was hij in 2014 zelfs één van de drie kanshebbers op de Internationale Kindervredesprijs. Een hele eer, ook al won hij niet.