Overslaan en naar de inhoud gaan
Reportage

Opgroeien in vrede

In Bosnië en Herzegovina was het twintig jaar geleden oorlog. Verschillende groepen vochten tegen elkaar. Bosnische moslims, Kroaten en Serviërs. Wat is daarvan nu nog te zien en te merken? Semir (9) vertelt erover.
Onderweg naar de bushalte komt Semir (9) altijd langs de moskee.

Kippen en koeien

De haan kraait. Semir (9) hoort de twee koeien loeien. Hij rent naar buiten en pakt wat maïs uit een grote witte ton. De zon schijnt. Het is zomer. De appels hangen aan de bomen en kunnen bijna geoogst worden. Semir loopt naar de kippenren. Hij strooit de gele korrels tussen de kippen op de grond.

Wandeling

Vandaag hoeven Semir en zijn zus niet naar school. Ze mogen meedoen met een speelfilm van het Nederlandse team van Golypoon. Ze wandelen naar de bushalte. Tijdens de lange wandeling komen ze langs de moskee. Daar bidden ze zelf ook. Als ze in de bus zitten, komen ze langs een speciale plek. Hier vielen twintig jaar geleden veel doden en gewonden. In de oorlog stierven vooral moslims. Maar er gingen ook Kroaten en Serviërs dood.

Verhalen

“Ik weet niet veel over de oorlog,” vertelt Semir. “Het interesseert me niet. Het is al lang geleden.” Maar zijn moeder vertelt wel verhalen over de oorlog. Elke keer als ze op bezoek gaan bij opa en oma. “Mijn moeder vluchtte naar dit dorp. Want hier was het veiliger. Er zijn hoge bergen. Daardoor konden de bommen niet zo makkelijk op de huizen vallen. Na de oorlog werd ze verliefd op mijn vader. Ze is hier blijven wonen.”

Gat in de grond

Semir weet wel dat er nog steeds lege huizen in de buurt staan. De bewoners zijn gevlucht en nooit meer teruggekomen. “En iets verderop was een heel groot gat in de grond. Daar kwam een bom neer. In het gat paste wel een huis. Gelukkig is het gat dichtgemaakt, want het was best gevaarlijk.”

Semir wil later profvoetballer worden.
Semir wil later profvoetballer worden. Wineke Onstwedder

Boos en verdrietig

Het is al twintig jaar vrede in het land. Maar dat betekent niet dat alle Bosnische moslims en rooms-katholieke Kroaten nu goed met elkaar op kunnen schieten. Sommige mensen zijn nog verdrietig en boos over wat er tijdens de oorlog is gebeurd. Dat bracht twee filmmakers uit Nederland op een idee. Zij reisden naar Bosnië en Herzegovina om daar een speelfilm te gaan maken. In de film doen katholieke en islamitische kinderen mee.

Nederlandse filmmakers brengen kinderen met verschillende geloven samen voor een speelfilm.
Nederlandse filmmakers brengen kinderen met verschillende geloven samen voor een speelfilm. Wineke Onstwedder

Niet schreeuwen

“Ik heb een leuke rol. Want in de film pak ik vóór het ontbijt een koekje. Dat mag niet van mijn moeder in de film. Mijn echte moeder vindt dat ook niet goed.”
In de film gebeuren ook dingen die volgens Semir in het echt niet kunnen. “De hoofdpersoon schreeuwt tegen haar moeder. Dat doen kinderen hier niet. En in de film gaan kinderen naar de burgemeester om iets over de oorlog te vragen. Dat zou ik niet doen. Ik zou juist vragen waarom we geen asfalt op onze wegen hebben. Nu woon ik aan een zandweg.”

Alleen moslims

Op de school van Semir zitten alleen moslims. Dat vindt Semir goed. “Op andere scholen zitten katholieke en islamitische leerlingen. Ik hoor dat zij wel eens vechten. Dat gebeurt bij ons niet. Er wordt bij ons wel eens gepest. Maar dat gebeurt overal.” Semir werkt nu samen met katholieke kinderen aan de film. Daar denkt hij eigenlijk niet over na. “Iedereen is gewoon heel aardig.”

Appels

Na een lange filmdag komt Semir weer thuis. Zijn moeder zet een schaal met appels op tafel. Appels van de boom uit de tuin. Heerlijk!

Semir's moeder wil alles weten van de dag op de filmset.
Semir's moeder wil alles weten van de dag op de filmset. Wineke Onstwedder
Deze speelfilm is gemaakt door Golypoon. Het ging in première tijdens het evenement Peace Out.

Plaats als eerste een reactie

**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.