“Wij willen bij de politie”

banner

Beroepenjanuari 2014

“Wij willen bij de politie”

Een pet op je hoofd, een stoer uniform en koelbloedig blijven als het spannend wordt. Anjalee (12) uit Sri Lanka en Houda (12) uit Marokko zien het wel zitten: een carrière bij de politie. Tot het zover is kijken ze de kunst af van politieagenten in televisieseries. Anjalee oefent alvast in speerwerpen en Houda traint serieus tijdens karateles.

In de smalle gangetjes van de medina, het oudste deel van een Marokkaanse stad, klinkt gejoel. Het is pauze op de school van Houda (12) uit Fez. Honderden kinderen rennen over het plein. Ze duwen elkaar en trekken aan jassen en tassen. In die drukte kan een ruzie snel exploderen. Maar Houda houdt haar hoofd koel. Gekleed in het knalgele hesje van de ordedienst, is Houda vandaag intermediair. “Een erebaantje,” zegt ze glunderend. “Ik doe het al twee jaar.”

Houda en haar broer spelen samen een spelletje tafelvoetbal
Houda woont met haar moeder en broer in één huis in de medina van Fez

Geduld bewaren

“Andere kinderen luisteren naar me omdat ik goed ben in bemiddelen. Als bemiddelaar moet je altijd kalm blijven en heel lang je geduld kunnen bewaren. Ik heb zelf nog nooit een klap uitgedeeld. Zo oefen ik voor later, als ik bij de politie werk. Mijn lievelingsneef is ook agent. Ik ben wel eens met hem meegegaan naar het bureau, waar ik mocht helpen met de administratie.”
Dan gaat de bel. Houda bergt haar hesje weer op en rent naar het klaslokaal. “Ik moet hoge cijfers halen, anders word ik niet toegelaten op de politieschool.”

Discriminatie

Duizenden kilometers verderop, in een dorpje in het Zuid-Aziatische land Sri Lanka, woont Anjalee (12). Ook zij droomt over een baan bij de politie. “Mijn moeder plukt thee op de plantage en mijn vader werkt in de theefabriek. Zelf wil ik politie-inspecteur worden.” Anjalee en haar ouders zijn Tamils. Deze bevolkingsgroep werd lang geleden uit India gehaald om op de theevelden te werken. Plantagearbeiders worden met weinig respect behandeld. Hun werk is zwaar en ze krijgen slecht betaald. Anjalee droomt daarom van een beter leven: “Als ik straks een uniform draag, zullen anderen me respecteren. Dan voel ik me belangrijk.”

Schietlessen

Anjalee hoopt op een studiebeurs voor de politieschool. “Als je slaagt voor het toelatingsexamen, moet je een conditietest doen. Dan kijken ze naar je uithoudingsvermogen. Je krijgt ook schietlessen, maar daarvoor moet je achttien zijn. Als Tamil maak ik grote kans om aangenomen te worden, omdat de politie meer Tamils in dienst wil nemen.” Vooral vrouwen uit de Tamilgemeenschap worden tegenwoordig opgeleid tot inspecteur. Dat is een rang onder de hoofdinspecteur. Met dit voorkeursbeleid probeert de regering de achtergestelde positie van Tamils te verbeteren.

Slangen

Om haar droom uit te laten komen, moet Anjalee haar ouders en de uitgestrekte theevelden straks wel achterlaten. “Dat vind ik niet erg, want het is in stad spannender dan hier in de bergen. Hier gebeurt niet veel. Behalve die keer dat er een helikopter over de theeplantages vloog. Mijn ouders vinden het ook een goed idee dat ik bij de politie ga, want ik kan goed leren en ik ben nergens bang voor, ook niet voor criminelen. Alleen de slangen die ik onderweg naar school tegenkom, vind ik eng. School is twee uur lopen, heen en terug. Daarom blijf ik wel eens thuis. Dan help ik met de was of ik kijk naar mijn favoriete televisieserie over een stoere politieagente die de boeven iedere keer weer te slim af is. Ik wil net zo worden als zij.”

Houda geeft hier een karate trap aan haar sparring partner, deze trap wordt in het japans, jodan mawashi geri genoemd
Houda (r) geeft haar sparring partner een flinke jodan mawashi geri.

Houda schenkt thee aan haar moeder en broertje, zo traint ze haar rechterarm.
Houda traint haar rechterarm.

Vast salaris

Houda is ondertussen thuis. Ze maakt muntthee voor haar moeder en broer. Haar vader kent ze niet. Die woont ergens in Spanje. Haar moeder is veel onderweg voor haar werk omdat ze in stoffen handelt. “Wat mijn moeder verdient, verschilt. Soms is het meer, soms minder. Bij de politie krijg je elke maand een vast bedrag. Het probleem is alleen dat agenten niet veel verdienen. Daarom is er veel corruptie. Om dat op te lossen zouden agenten een beter salaris moeten krijgen.”

Vrouwen op straat

Naast het vaste salaris, ziet Houda nog een voordeel aan het politievak. “Meisjes zijn hier weinig buiten. Ik ga in m’n eentje naar school en ik doe boodschappen, maar verder ben ik niet veel op straat. Terwijl daar juist van alles gebeurt. Als agent ben je veel buiten en dat wil ik graag. Ik wil later trouwen met een politieagent. Omdat hij begrijpt wat voor werk ik doe, zal hij niet jaloers zijn. Als ik dan een keer later thuis kom, snapt hij dat.”

Huiselijk geweld

Houda houdt de theepot hoog en schenkt de mierzoete thee met een lange straal in de glazen. De televisie staat al aan. Een actiefilm met racende auto’s en schietende agenten. “Ik zie mezelf niet elke dag met een pistool zwaaien hoor,” zegt Houda. “Alleen als het écht nodig is. Het liefst wil ik hier in de medina werken. De politie komt hier weinig, ik denk omdat de straatjes te smal zijn voor hun auto’s. En op een motor of fiets voelen ze zich misschien niet veilig. Maar juist hier zijn agenten nodig, vooral bij huiselijk geweld. Elke keer als ik hoor over kinderen of vrouwen die geslagen worden, dan wil ik iets dóen!”

Sterk worden

Na de thee en de film pakt Houda haar karatepak. Het is tijd voor karatetraining. Ze wil niet alleen fysiek, maar ook mentaal weerbaar worden. “Ik ga drie keer in de week. Ik wil mezelf leren verdedigen en sterker worden. En dat leer je van vechtsporten. Hopelijk heb ik er wat aan tijdens de toelatingstest voor de politieschool.”

Anjalee draagt een uniform op school
Anjalee hoeft straks in ieder geval niet te wennen aan een uniform. Op school is een uniform ook verplicht.

Mijn moeder plukt thee op de plantage en mijn vader werkt in de theefabriek. Zelf wil ik politie-inspecteur worden.

Anjalee laat haar schiethouding zien, op televisie heeft ze gezien dat agenten ook zo door hun knieën gaan.

"Op televisie zie je agenten ook zo door hun knieën gaan."

• Voor Anjalee en Houda betekent een baan bij de politie: een vast salaris, respect en vrijheid