Zeewater drinken

banner

TOEKOMSTjanuari 2015

Download de handleiding en opdrachten Nieuwsbegrip (begrijpend lezen) en de opdrachten Wereldburgerschap.

Nieuwsbegrip, handleiding Nieuwsbegrip, opdrachten Wereldburgerschap, opdrachten

Zeewater drinken

Uit de kraan op Curaçao stroomt altijd veilig drinkwater. Dat is bijzonder want op dit tropische eiland zijn geen rivieren. Het kraanwater komt dan ook niet uit de grond of uit een rivier, maar uit de zee. In een waterfabriek maken ze van zout zeewater drinkwater. Dylano (11) en Suni (9) onderzoeken hoe dat gaat.

Dorst

Buiten is het bloedheet. Dylano gooit z’n schooltas op de bank, zet de ventilator aan en trekt de ijskast open. Daarin staat een kan met water en schijfjes limoen. Hij schenkt een glas vol en drinkt het met grote slokken helemaal leeg.
“Ons water is het lekkerste van de hele wereld. Ik houd niet van limonade, dat is te zoet en ik krijg er alleen maar meer dorst van.” Vandaag is een speciale dag. Samen met schoolgenootje Suni (9) mag Dylano op bezoek bij Aqualectra, de enige waterfabriek op het eiland. “Natuurlijk ken ik die plek. De drie schoorstenen steken overal boven uit!’

Zout water

Bij de bewaking voor de slagbomen laten Dylano en Suni hun paspoorten zien, want je mag alleen naar binnen als je een afspraak hebt. Ze krijgen ook een bouwhelm die ze straks op moeten zetten, als ze bij de machines zijn. Maar eerst brengt een lift ze naar de hoogste verdieping. Aan de muur zien ze een schema met alles wat er in dit bedrijf gebeurt. Zout water veranderen in drinkwater is een ingewikkeld proces. Het gebeurd nog niet overal. Jammer, want het zou voor veel andere droge en warme landen met te weinig zoet water ook een goede oplossing zijn. Zeker als je bedenkt dat de aarde bijna helemaal uit zeewater bestaat.

Dylana begiet de planten

Water is duur op Curaçao, dus verspilt Dylano geen druppel.

Ons water is het lekkerste van de hele wereld

Oordopjes

Buiten moeten de helmen op. Maar oordopjes waren ook wel fijn geweest, want de apparaten die het zeewater oppompen maken een enorm kabaal. Dylano en Suni houden zich goed vast aan de leuning van de trap. Het waait hard aan zee.
Egberto neemt ze mee naar acht lichtgroene tanks van wel zes meter hoog. “Dit zijn de filters. Het zeewater wordt onder hele hoge druk door membranen geduwd. Dat zijn vliezen met piepkleine gaatjes die de ene stof doorlaten en de andere soort stof tegenhouden. Zo blijven twee soorten water over: nóg zouter geworden water en zoet water. Het extra zoute water gaat terug de zee in. Aan het zoete water voegen we chloor en fluoride toe en dan is het drinkbaar.”
Dylano spitst zijn oren. “Waarom fluoride?” vraagt hij nieuwsgierig.
Egberto zegt dat dit een regel is van de regering. “Het voorkomt dat mensen snel gaatjes in hun gebit krijgen.”

Dylano laat zien hoe de filters met kalkorrels en koolstof er uitzien.

Dylano laat zien hoe een membraan werkt.

Troep

Er is nog iets waarover Suni en Dylano bezorgd zijn.
“Zeewater is niet altijd schoon. Laatst lekte er olie uit een tanker: het strand en de flamingo’s zaten onder de zwarte troep. En via andere fabrieken en de riolering komt ook veel afval in zee. En hoe
zit het met vissenpoep?”
Ook nu heeft Egberto een antwoord. Ze lopen naar het uiterste puntje van het fabrieksterrein. Grote buizen verdwijnen door het asfalt in de grond. Onder de bodem is een groot bassin met zeewater. Egberto wijst door het hek naar de zee.
“Daar liggen golfbrekers met roosters. Die roosters houden allerlei troep tegen. Maar geen zand. Dus hoe minder stroming, hoe beter, want anders komt er zand in onze waterleidingen en dan gaan er dingen kapot.”

Auto wassen

Dylano wil weten wat het oranje drijvende ding vlak voor de kust is. “Dat is zo'n rooster dat olie, grote vissen en troep tegenhoudt. Maak je geen zorgen: vervuild water komt onze fabriek echt niet in. En we controleren het zeewater één keer per week."
Suni trekt haar wenkbrauwen omhoog. “Dat is niet zo vaak.”
Dylano is ook nog niet overtuigd. Toch zijn ze heel erg blij met de waterfabriek.
“Op het eiland zijn geen rivieren en maar een paar kleine zoetwaterbronnen die de indianen ooit ontdekt hebben. Maar dat is geen gezond drinkwater. Mensen gaan er heen om hun auto’s te wassen.”
Dan mogen eindelijk de helmen weer af. Suni en Dylano vegen het zweet van hun voorhoofd. “Nu eerst wat water!” Gelukkig is dat er genoeg.

Dylano (links) en Sunni op het strand

Op Curaçao maken ze van zeewater drinkwater

Waterfabriek

Er zijn verschillende technieken om zeewater te ontzilten: zoet te maken. In de waterfabriek op Curaçao doen ze dat op een manier die ‘omgekeerde osmose’ heet. Egberto Josephina werkt hier al twintig jaar en hij weet alles van dat proces. “Het woord osmose mag je meteen weer vergeten; dat leer je later wel op de middelbare school. Wat je moet onthouden is dat je stoffen van elkaar kunt scheiden met een filter. Die filters bestaan uit speciale korreltjes kalk en koolstof. Kom we gaan naar het laboratorium.”

Monsters

“Hier nemen we elke dag een heleboel monsters,” legt een laborant uit, “dat zijn kleine hoeveelheden van iets wat je wilt onderzoeken. Voor ons is dat water. We onderzoeken het zeewater eerst voordat het de leidingen van de fabriek instroomt. Daarna als het de filters en de opslagtanks ingaat én vervolgens als het door de waterleidingen op het eiland stroomt.
“Is dat geen waterverspilling?” wil Dylano weten. “Jullie gooien dat water daarna toch weg?” De laborant lacht, hij houdt wel van kritische vragen. Hij legt uit dat het belangrijk is dat het water veilig is om te drinken. “En daarvoor is nu eenmaal onderzoek nodig.”

Egberto vertelt wat er in de grote, groene tanks gebeurt

Onder hoge druk gaat het zeewater in deze tanks door membranen: filters die de ene stof doorlaten en de andere stof tegenhouden.

Barracuda

Van zeewater drinkwater maken is niet alleen ingewikkeld, het is ook duur. Op Curaçao kost drinkwater zeven keer meer dan in Nederland. Bovendien is er veel energie voor nodig.
“Aqualectra gebruikt nu nog aardolie én windenergie van de twintig windmolens op het eiland. Maar in de toekomst willen we alles met zonne-energie doen,” vertelt Egberto.
Een ander nadeel is dat het water dat na filtering terug naar zee gaat, véél zouter is dan het zeewater. Milieuorganisaties zijn bang dat dit slecht is voor de planten en dieren in zee.
Dylano en Suni maken zich daar ook zorgen over. Daarom neemt Egberto ze mee naar de plek waar het afvalwater met veel geraas in een smal kanaaltje valt.
“Hé,” gillen de kinderen tegelijk. “Daar zwemt een barracuda! En nog één!”
Volgens Egberto zijn deze vissen hét bewijs dat dit water lang niet zo schadelijk is als sommige mensen denken.

Egberto werkt in de ontziltingsfabriek en vertelt Dylano en Sunni (rechts) hoe de fabriek werkt.

Met donderend geraas stort extra zout zeewater terug de zee in.